Dag 19. Ik ben jarig

Wat later dan gepland, omdat ik zo ongelooflijk erg gestresst ben. Waar deze stress vandaan komt? Nou, mijn auto lijkt naar de ballen te zijn. Hoewel ik langer dan 31 jaar me prima wist te redden met enkel een fiets, vind ik het idee van zonder auto door het leven te gaan niet heel erg prettig. Het is een beetje kortsluiting sinds het moment dat ik door had dat mijn auto een beetje gek doet. Stressen heeft natuurlijk helemaal geen zin, want daar wordt mijn auto echt niet opeens door gemaakt. Eigenlijk is het heel simpel: als de reparatie meer dan € 1.000 gaat kosten, dan moet ik de auto naar de sloop laten brengen en gaan sparen voor een andere auto van € 2.000,-. Dit betekent dat ik sowieso de aankomende maanden kan gaan fietsen. De andere mogelijkheid is dat ik de auto laat maken en hopelijk een tijdje verlost ben van alle kosten die bij een auto horen. Godnonde, een auto is leuk maar die kosten! Ik word er moedeloos van.

Oh ja, vandaag was ik jarig. Ik stond al niet heel erg goed op. Het liefst had ik nog uren in bed gelegen. Alles deed pijn, van kop tot teen. De krantenwijk van gisteren had me niet veel goeds opgebracht en helaas kon ik vandaag wederom de krantenwijk gaan lopen. Deze keer met heel weinig enthousiasme. Tijdens het wandelen met Mies vond een gekke vent het nodig om even te vermelden dat honden stinken. Daadwerkelijk alles verliep kut vandaag. Ik zie nu dan ook nog weinig positiefs en ik ben zo klaar met iedere week weer een nieuwe uitdaging aan gaan. Ben ik dan daadwerkelijk de enige die zoveel moeite heeft met het verwerken van zaken als: een kapotte auto, een antibioticakuur of het niet kunnen naleven van mijn eigen planning? Ben ik de enige die soms als een zombie voor me uitstaart als het leven me weer een keer genaaid heeft? Ik trek het gewoon niet om steeds tegen hobbels op de weg aan te lopen, ben daar gewoon klaar mee. Waarom kan alles nooit gaan zoals ik het wens/wil? Ik wil geen negatieve shit meer om me heen. Ik wil niet alles meer alleen oplossen.. I’m done.

Vandaag was echt depressie all over. Gelukkig zijn er op zich nog wel leuke dingen…

Een collega heeft een superleuke cupcake-taart voor me gemaakt.

En ik ben uiteten geweest bij AMIGO in Bergen op Zoom met Damian.

Helaas kon ik daar niet echt van genieten, te veel stress om mijn auto. En als klap op de vuurpijl kwam ik er achter dat ik vergeten was betaald te parkeren. Gelukkig geen boete, maar toch weer een moment van stress. Like I said, ben zo klaar met al die problemen. Al zijn ze nog zo klein, heb geen zin in elke keer een verhoogde bloeddruk. Ik wil gewoon dat alles, het hele fucking leven, gaat zoals het hoort te gaan. Ik ben ongelooflijk moe, zo uitgestreden…

Morgen ga ik werken en mijn auto naar de garage brengen. Voor de rest probeer ik morgen al het leven en mensen op deze wereld te ontwijken. Even bijkomen van deze kutdag. Even proberen alles weer te relativeren. Gewoon even vallen om vervolgens weer op te staan.

Liefde,
Charissa
charissa@dewereldvancharissa.nl

No votes yet.
Please wait...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *