Dag 32. Hoi traantjes

Het is weer een tikkeltje later dan gepland, maar goed, soms gaat het leven voorbij plannen. Het leven loopt nu eenmaal niet altijd zoals je van tevoren hebt gepland. Dat is maar goed ook. Wat zou het leven eigenlijk saai zijn als altijd alles precies gaat zoals je wilt.

Vannacht heb ik bar slecht geslapen, omdat ik gisteren laat mijn bed uit kwam gerold. Ik sliep vooral ook erg onrustig en had vage dromen. Deze keer waren het geen nachtmerries, maar voornamelijk onsamenhangende en gekke dromen waardoor ik toch steeds ontwaakte. Het ergste van maandag vind ik de vermoeidheid door de slechte nachtrust in de nacht van zondag op maandag. Het leven ziet er toch iets grijzer uit als je moe bent.

Zoals gewoonlijk heb ik vandaag gewerkt en daarna met Damian zijn krantenwijk gelopen. Mies liep uiteraard weer mee en heeft zich deze keer keurig gedragen. Het wondermiddel blijkt brokken verstoppen in het gras. Ze gaat dan speuren en heeft minder aandacht voor het feit dat Damian af en toe een beetje van ons vandaan loopt. Weer iets geleerd…

We hebben frietjes gegeten. Ik voelde een sterke behoefte om de stem van mijn moeder te horen. Het lukt me soms maanden om het gemis naar de achtergrond te proppen, maar er zijn altijd dagen dat ik haar stem en haar gelach even moet horen. Vandaag was zo’n dag. Ik weet niet zo goed waarom. Ik voel me de afgelopen dagen emotioneler. Gek genoeg staat niet voor depressiever. Ik voel eventjes gewoon wat sterker, niet alleen het verdriet maar ook het geluk. Ik moest gewoon even mama om me heen hebben, dat lukt me altijd het best door naar video’s te kijken en naar haar stem en gelach te luisteren. Vandaag was ik naar haar aan het luisteren, toen ik opkeek zag ik Damian met tranen in zijn ogen. Mijn prachtige kind, wat al die jaren nog nooit heeft gehuild om het verlies van zijn oma, kon deze keer zijn traantjes niet inhouden.

Hij is één keer in de maand vermoeid van alles wat er van hem verwacht wordt. Hij is, net zoals ik, dan ook gevoeliger voor depressieve gevoelens. Het leven ziet er dan ook voor hem wat grijzer uit. Normaal gesproken is hij een vrolijk mannetje, maar op die dagen is alles negatief gekleurd. En mist hij alles wat hij niet langer meer heeft. Hij krijgt dan hoofdpijn of buikpijn. Dat is dan ook het moment dat hij gaat vertellen wat hem dwarszit. Hij mist tante, hij vindt school verschrikkelijk omdat hij niet past tussen “die rijkelui kindjes”, dat hij liever naar een andere school gaat waar hij zich wel thuis voelt en dat hij de druk van school niet aan kan. Er wordt hem continue vertelt dat school bepaalt wat er van de toekomst terechtkomt. Ik heb hem maar snel uit die waan gehaald, dat papiertje is geen zekerheid voor de toekomst. Het gaat sowieso niet om opleidingsniveau in dit leven. Het gaat juist om alles wat niets met werken te maken heeft. We hebben in bed samen gekroeld. Hij wordt al best groot, maar hij blijft altijd mijn kleine ventje. 💙

Morgen mag ik weer werken en gaan Damian en ik het laatste gedeelte van de folders lopen. Hopelijk iets minder vermoeid dan vandaag..

Positiviteit 🍀🖤

  • Brood vergeten mee te nemen naar werk, dus geoorloofd eierkoeken en chips gekocht bij de Aldi
  • Veel tijd gespendeerd met Damian en Mies tijdens het lopen van de krantenwijk
  • Mies gedroeg zich keurig tijdens het wandelen van de krantenwijk
  • (Alweer) frietjes gegeten, deze keer zelfgemaakte
  • In bed geknuffeld met Damian
  • Geen tijd om te poetsen, waardoor ik a) niet hoef te poetsen en b) me er niet schuldig door voel

Wat is er vandaag bij jullie goed gegaan/waar je energie uit hebt kunnen halen/waardoor je trots op jezelf kunt zijn? 😊

No votes yet.
Please wait...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *