Dag 30. Not giving up

Vandaag een dag met een manusje van alles als het gaat om mijn gevoel. Het is te vergelijken met vier seizoenen in een dag, vandaag waren het alle gevoelens in één dag. De dag is in ieder geval goed geëindigd, dat telt het zwaarst.

Vanochtend ben ik met een vriendin en haar zoontje naar de Intratuin gegaan. We hebben hier een beetje rondgekeken en koffie gedronken met wat lekkers er bij. Het was voor mijn gevoel al eeuwen geleden dat ik haar had gezien. Het was dus fijn om weer eventjes met haar te kunnen bijpraten. Hopelijk duurt het niet zo lang voordat ik haar weer zie.

In de middag had ik het wat zwaarder. Al heb ik best lang geslapen vannacht, toch was ik onwijs moe. Ook had ik last van een lichte hoofdpijn. Meestal probeer ik me er tegen te verzetten, maar meestal leidt dit alleen maar tot nog vermoeider raken én verandert mijn hoofdpijn in migraine. Deze keer besloot ik de boel de boel te laten en terug in mijn bedje te kruipen. Ik heb anderhalf uur op mijn bed gelegen, waarvan ik er ongeveer 30 minuten echt heb geslapen. Ergens voel ik me altijd schuldig als ik in mijn bed kruip. Dan begint het stemmetje, dat negatieve en lelijke maar oh zo luide stemmetje, weer te kwetteren. Mijn huis is een rommeltje. Ik ben geen poetstalent en meestal accepteer ik deze tekortkoming. Maar heel af en toe weet ik mezelf daar helemaal voor naar beneden te halen. Vandaag was zo’n dag. Waarom ga ik in mijn bed liggen als er nog zo veel in huis moet gebeuren, terwijl ik maar zo weinig tijd heb? En waarom verspil ik mijn tijd met slapen, terwijl het leven veel te kort is? Einde van de middag had ik de ballen om het stemmetje te overschreeuwen met het antwoord: “OMDAT IK MOE WAS”. Geen verantwoording nodig richting die negatieve schreeuwlelijk. Soms is toegeven aan vermoeidheid echt zo verkeerd nog niet.

In de avond had ik afgesproken met twee vriendinnen. We gingen gourmetten. Het was onwijs gezellig. We hebben veel gepraat, over leuke én de wat minder leuke dingen. Ik begin steeds opener te worden richting mijn omgeving over waarom ik zo aan het strijden ben. Het lukt me steeds beter om eerlijk te zijn over wie ik ben en waarom ik het soms zo moeilijk heb. Het valt me op dat anderen dan ook steeds opener worden over wie ze zijn. De banden worden op deze manier versterkt en dat is een mooie ontwikkeling. Deze keer had ik zelfs een brok in mijn keel toen ik vertelde wat er de afgelopen jaren allemaal is gebeurd. Meestal vertel ik het zonder emotie. Zou ik dan eindelijk wat dichterbij mijn gevoel aan het komen zijn?

Morgen heb ik weer met een vriendin afgesproken. Het doet me goed om onder de mensen te zijn. Ik kijk echter stiekem ook wel uit naar ongegeneerd op de bank mijn avondeten op te peuzelen met de serie Maniac (wat sowieso een aanrader voor iedereen is met een psychische aandoening, wat een herkenning!).

Liefde,
Charissa
charissa@dewereldvancharissa.nl

No votes yet.
Please wait...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *