Dag 29. Vier weken bloggen

Het is inmiddels alweer vier weken geleden dat ik besloot weer actief te gaan bloggen. Het lukt me tot nu toe goed om iedere dag wat te schrijven. Soms wat meer, soms wat minder. Ik schrijf gewoon op wat er in me op komt. Het schrijven is nu echt mijn momentje geworden, iets waar ik alles waar ik mee zit of juist heel leuk vind een plaatsje kan geven. Aanstaande zondag blog ik een maand en dan wil ik een vast rubriek aankondigen. Ook daar kijk ik naar uit. šŸ–¤

Vandaag had ik een gesprek bij de psycholoog. Vandaag heb ik de intakebrief ontvangen, een opsomming van alle klachten die ik heb. Het is geen kattenpis.

De psycholoog ziet, volgens de intakebrief, een sociale en coƶperatieve vrouw met een bovengemiddelde intelligentie. Een vrouw die haar verhaal afstandelijk vertelt en haar emoties lijkt weg te houden. Er is een verleden van suĆÆcide-pogingen, automutilatie, een zeer laag zelfbeeld, recidiverende depressie en een alcohol- en drugsverslaving. Er wordt vastgesteld dat er sprake is van complexe posttraumatische stress-stoornis, mogelijk borderline. Persoonlijke anamnese met seksueel misbruik als kind.

Als het over iemand anders zou gaan, dan zou ik niets anders dan compassie en respect hebben voor die persoon. Wat een hoopje ellende in een mensenleven. Maar het gaat niet over iemand anders, het is mijn verhaal. Het is mijn diagnose. En laat ik voor mezelf nou net iets minder medelevend zijn.

“Wat, je bent moe? De maatschappij heeft voor jouw diploma’s betaald, ga werken met je luie reet”

of

“je bent moeder, doe toch eens normaal en houd op met je zo aan te stellen. Droog die krokodillentranen en ga eten maken”

of

“je hebt het recht niet om jezelf zo te voelen”

of

“als je ook maar enigszins je best zou doen, dan zou je jezelf al veel beter voelen”.

Tegelijkertijd is er altijd dat stemmetje in mijn hoofd wat me vertelt dat ik een mislukkeling ben, waardeloos. Ik had alles kunnen hebben wat me hartje begeert, maar ik verpest altijd alles.

Ik ben zelfkritisch, maar om te herstellen moet ik leren zelfcompassie te hebben. Het schiet simpelweg niet op om zo hard voor jezelf te zijn. Een beetje medeleven en goede zorg voor jezelf is niet alleen altijd verstandig maar ook noodzakelijk om het gevecht tegen een depressie aan te kunnen. Je kunt niet tegen iets vechten als je vindt dat je het niet waard bent. Je kunt niet herstellen als je zelf jouw grootste vijand bent. De volgende keer dat ik mezelf naar beneden haal, wil ik me corrigeren door mezelf niet te behandelen als my worst enemy maar als mijn beste vriend. šŸ–¤

Liefde,
Charissa
charissa@dewereldvancharissa.nl

No votes yet.
Please wait...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *