Dag 26. Strong enough

Vandaag weer gewerkt en krantenwijk gelopen. Damian was lekker chagrijnig tijdens het lopen en Mies was onwijs vervelend. Zij vindt het echt verschrikkelijk als Damian van haar wegloopt. Ze is zo gefixeerd op hem. Ze blijft maar piepen en janken. Het maakt dan echt niet uit of we een stukje weglopen, ze wilt hoe dan ook terug naar mijn kind, haar beste maatje. In mijn gezin hebben we allemaal een rugzakje. Mies komt van de Poolse straten, waar ze haar eerste drie maanden heeft rondgezworven. Mies is dus niet perfect in gedrag, maar wel perfect voor ons. Zij is één van de dingen in mijn leven die het mooier maakt. Wij kiezen de hond niet, de hond kiest ons. 🖤

Het gaat in de avond nog steeds niet echt goed. Alles kost net iets meer moeite. Als ik eenmaal met mijn kont op een stoel ga zitten, dan duurt het minstens een kwartier voordat ik de moed heb verzameld om ook weer op te staan. Ook vandaag accepteer ik maar “gewoon” dat het nog steeds niet gaat zoals ik het graag zou willen. Overdag weet ik precies te functioneren zoals ik dat wil, al merk ik dat ik op mijn werk ook een beetje langzamer ben dan normaal. Het lukt me nog steeds niet om volledig te concentreren. Rouwen is nog steeds niet iets wat me lukt. Ik houd zielsveel van mijn tante, maar alle pijn rondom haar overlijden wordt onbewust door mijn hersenen ergens ver weg gepropt. Ik probeer soms heel bewust het gevoel op te roepen, door filmpjes te kijken of door “haar” muziek te luisteren. Het gevoel is zo ver weg geduwd dat ik niets anders voel dan leegte. Het gaat eigenlijk hetzelfde als bij mama, haar overlijden heb ik tot op de dag van vandaag nog steeds niet verwerkt. Tegen vreemden doe ik nog steeds alsof mijn mama en tante nog leven, zodat ik even over hen kan praten zonder het meteen een zwaar en emotioneel gesprek te laten zijn. Ik wil soms gewoon doen alsof hun overlijden niet waar is, gewoon een herinnering aan een nachtmerrie. Iets waar ik gelukkig van ontwaakt ben. Helaas is de realiteit anders…

Rouwen staat hoog op mijn lijstje, maar daarvoor moet ik eerst leren om gevoel weer toe te laten. Stap voor stap. Rome was ook niet in één dag gebouwd.

Morgen ga ik werken en met een vriendin een rondje met de honden doen langs het water. Ik kijk het meest uit naar pizza op de bank met de serie Maniac.

Liefde,
Charissa
charissa@dewereldvancharissa.nl

No votes yet.
Please wait...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *