No words

Eventjes geen woorden. Eventjes helemaal stil.

Mijn lieve, mooie en sterke tante heeft de strijd tegen longkanker verloren. Ze is op 11 augustus om 21.30 uur in het bijzijn van haar man en twee zoons op veertigjarige leeftijd overleden. Lieverd, ik ga je ongelooflijk missen. Geef mams een dikke kus van ons.

Love is also letting go

Vandaag ben ik aan het strugglen. Mijn gemoedstoestand is allesbehalve positief op dit moment. Ik voel me onrustig en merk dat ik weer steeds een beetje negatiever over mezelf en over mijn leven aan het nadenken ben. Het liefst prop ik al mijn dagen zo vol mogelijk, zodat er geen ruimte is voor dit gevoel. Ik wil dit niet voelen. Ik wil niet zo in de put zitten. Maar goed, heeft niet iedereen soms dagen er bij zitten waarbij hij of zij liever in bed was blijven liggen? Hoort ook deze emotie niet gewoon bij ons bestaan?

Vanochtend ben ik op visite geweest bij mijn auntie. Het moment dat ik binnen kwam gelopen schrok ik heel erg van hoe ze er op dit moment uitziet en hoe het met haar gaat. Mijn lieve, oh zo sterke en mooie, tante is sterk vermagerd. Het lukt haar niet om te eten. Ze krijgt zuurstof via haar neus. Het lukt haar niet meer om te lopen. De pijn is overheersend. Kanker is zo’n ongelooflijk oneerlijke kutziekte. Ik zag het al eerder bij mijn moeder en nu zie ik het ook weer mijn tante. Het is niet alleen een ziekte die je vanuit binnen aanvalt als een sluipschutter in de nacht, totaal onverwachts. Het is er ook eentje die je laat lijden en alle kansen op een menswaardig afscheid van je afneemt. Het heeft geen compassie of begrip. Het maakt je gewoon kapot, alsof het hele leven niets voorstelt. Als er binnen korte termijn geen verbetering in tante’s situatie komt, dan kiest ze voor euthanasie. Moeilijk, maar ik begrijp haar. Love is also letting go…

In de middag had ik een intakegesprek bij de psycholoog. Er wordt sterk gedacht aan de persoonlijkheidsstoornis borderline.

Borderline kenmerkt zich door instabiliteit en veel abrupte veranderingen in gevoelens, stemmingen, relaties, zelfbeeld en gedrag.

Deze diagnose komt niet bepaald als een verrassing, het is al eerder door een psychiater vastgesteld. Het is gewoon wederom een bevestiging van wat ik al wist. Alle gevechten tegen depressies, het heeft geen zin gehad. Depressie is enkel een symptoom van borderline, het is in mijn geval geen diagnose op zich. Ik kan er tegen blijven vechten zoveel als ik wil, maar als ik niet leer omgaan met mijn persoonlijkheidsproblematiek dan blijft het terugkerende depressieve gevoel een rode draad in mijn leven. Het is belangrijk dat ik eerlijk ben tijdens deze behandeling, me niet laat tegenhouden door schaamte. Maar echt eerlijk ben, ook als ik iets moeilijk vind om hardop te zeggen. De behandeling zal bestaan uit schematherapie.

Deze behandeling is gericht op het herkennen van jouw nare gevoelens en hardnekkige (gedrags)patronen om daar vervolgens meer grip op te krijgen of die te veranderen. Schematherapie wordt vooral gebruikt als therapie bij mensen met ernstige psychische stoornissen zoals persoonlijkheidsstoornissen, eetstoornissen of angststoornissen.

Schematherapie leert je hoe jouw gedrag en jouw patronen zijn ontstaan. Het is een vorm van therapie waarbij jouw gevoelsleven en emotionele behoeften centraal komen te staan, evenals de wijze waarop je in het hier en nu met die behoeften omgaat. Je leert jouw emotionele behoeften herkennen, accepteren en eraan tegemoet te komen.

Ik weet nog niet helemaal wat ik er van kan verwachten, maar laat het rustig op me af komen. Ik zie het allemaal wel. Niet geschoten is altijd mis.

Deze avond zou ik eigenlijk een date hebben, maar mijn voorgevoel klopte. In de vroege middag kreeg ik een berichtje via Instagram van meneer met de vraag of ik een vriendin wil meenemen, er blijft namelijk een vriend van hem slapen. Ik heb nee geantwoord, en dat we dan wel een andere keer afspreken. Gelukkig heb ik er niet heel overdreven op gereageerd deze keer. Ik ben er meer verbaasd over dat hij zich niet realiseert dat we geen dertien meer zijn. Als volwassen persoon ga je toch niet aan je date vragen of er een vriendinnetje mee mag om jouw vriend te entertainen? Of hij moet gewoon echt heel slechte bedoelingen hebben, die kans sluit ik steeds minder hardnekkig uit. Eerlijk gezegd ben ik er ook helemaal klaar mee om me minder te voelen door een man. Mannen moet zelf maar kijken wat ze allemaal doen, maar ik ga me er voorlopig aan geen eentje meer hechten. Niet zolang ik me niet beter in me vel voel zitten en eindelijk genoeg eigenwaarde heb om de rotte appels zo snel mogelijk uit mijn leven te deleten.

Deze avond heb ik nu dus gewoon lekker een filmpje gekeken met mijn zoon, heerlijk! We hebben de actiefilm Bus 657 gekeken. Het was op zich niet onaangenaam om naar te kijken, al ben ik overduidelijk gewoon geen fan van actiefilms. Geef mij maar liever een dramafilm waar ik flink een potje om kan janken. Heerlijk vind ik dat soms.

Na de film heb ik een aflevering van Orange is the New Black gekeken. Ik ben nu bij seizoen 5, dus kan er weer eventjes tegenaan. Jeej!

Morgen staat er niets op de planning, maar om te voorkomen dat ik me weer zo sip voel heb ik al wel bedacht wat ik morgen sowieso ga doen. Dat is liedjes toevoegen aan mijn playlist bij Spotify en voor de rest ga ik heel de dag films kijken. Heerlijk op de bankhangen met wat lekkers en helemaal nergens aan denken (hoop ik dan). Ook staat het opruimen van de zolder op mijn to do list van morgen. Nu is het weer tijd om naar bedje te gaan.

Welterusten.

Afdeling oncologie

Vandaag ben ik op bezoek geweest bij mijn “auntie” in het ziekenhuis. Zij is opgenomen en ligt op de afdeling oncologie. Tante had extreem veel pijn aan haar rug. De morfinepillen maakten haar onwijs misselijk, waardoor ze niets qua vocht en eten binnenhield. Hierdoor werd zij zwakker en werd de pijn steeds ondraaglijker. De longarts vond het noodzakelijk dat ze werd opgenomen. Uit de MRI-scan blijkt dat er nu nog een uitzaaiing bij haar ruggenwervel zit, wat de rugpijn verklaart. Het doel van nu is om dit gedeelte te bestralen. De chemo’s worden tijdelijk gestopt, omdat tante er te zwak voor is.

Nu tante ook kanker heeft, komt alles van de tijd met mama weer terug. Ik merk dat ik soms tante zeg als ik het over mijn moeder heb en dat ik mama zeg als ik het over mijn tante heb. Het verleden en heden lopen door elkaar. Tante’s verhaal is tegelijkertijd heel anders dan mijn moeder’s verhaal. Natuurlijk is het woord “tumor” weer een veelvuldig gebruikt woord én natuurlijk zijn “bestralingen”, “chemo’s” en “oncologie” termen die ook nu weer veel te vaak naar voren komen. Maar toch is het anders. Het hele proces van mijn tante is zo anders dan dat van mama. Iedereen heeft een uniek verhaal, zo ook mijn moeder én mijn tante.

Ook ik reageer anders op deze situatie. Bij mijn moeder ben ik continue maar doorgegaan met alles waar ik me destijds mee bezighield. Mijn lichaam is letterlijk even gestopt toen ik hoorde dat tante ziek is. Het eerste half uur, nadat ik het nieuws hoorde van opa en oma, heb ik alleen maar geschreeuwd en gescholden. Daarna heb ik dagen alleen maar gehuild, om vervolgens uitgeput in mijn bed te liggen. Ik kon letterlijk niets meer. Ik ben er kapot van en voor het eerst in mijn leven laat ik het intense verdriet toe. Het mag er zijn. Het is logisch dat het er is. Ik hoef niet altijd de “sterkste” te zijn. Ook ik mag af en toe gebroken zijn. Het is soms nodig om lief voor jezelf te zijn. Ik ben altijd zo hard voor mezelf geweest…

Zometeen ga ik heerlijk een uurtje – of korter als ik in slaap val – mediteren, dat is iets wat ik zeker probeer voort te zetten. Morgen wil ik een boek gaan lezen. Er staat namelijk niets op de planning, dus dat is een mooie kans om rust te pakken. Iets wat ik na deze week, met wederom overwerken, wel kan gebruiken.

Welterusten.