Dag 7. Toe aan weekend

De depressie neemt inmiddels langzaam weer toe. Het komt vooral omdat ik moe en onrustig tegelijkertijd ben. De vermoeidheid is onverklaarbaar, geen idee hoe het kan dat ik steeds zo moe blijf. Ik slaap minimaal 8 uur per nacht tegenwoordig, dus je zou verwachten dat ik inmiddels wat meer energie heb maar niets is minder waar. De onrust en stress worden vooral veroorzaakt door het feit dat ik maar geen duidelijkheid krijg omtrent mijn gezondheid. Vandaag lukte het me om de huisarts telefonisch te bereiken, maar de uitslagen van het bloedonderzoek zijn nog niet binnen. De huisartsassistente had gezegd dat het de volgende dag binnen zou zijn en inmiddels zijn er al twee werkdagen verstreken, dus de paniek slaat nu steeds een beetje meer toe. Ik wil gewoon duidelijkheid en me niet langer meer zorgen moeten maken over wat er nou eigenlijk aan de hand is.

“Dag 7. Toe aan weekend” verder lezen

Dag 6. Weinig energie

Iedere dag voelt hetzelfde. Vanochtend kwam ik enigszins negatief mijn bed uit. De sleur van het dagelijkse leven is iets wat ik maar moeilijk te verkroppen vind. Het lijkt alsof mijn leven aan mij voorbij schiet. Ik word geleefd in plaats van dat ik leef. Ergens denk ik dat die behoefte aan een bijzonder leven vooral komt door de innerlijke onrust die altijd door mijn lijf heen raast, dat het een gevolg is van welke stoornis je daar ook voor wilt uitkiezen: ADHD, borderline of complexe PTSS.

“Dag 6. Weinig energie” verder lezen

Dag 2. Drama free

Waar het gisteren nog pikzwart was, is de zon vandaag toch een klein beetje gaan schijnen. Ja, de afgelopen maanden waren fucked up. Ik ben opnieuw iemand verloren die de wereld voor me betekent, ben mezelf eventjes helemaal kwijtgeraakt en heb zeer zelfdestructieve keuzes gemaakt. De consequenties van deze keuzes zijn allesbehalve opgelost. Ik heb nog een hele weg te gaan. Maar naast dat het allemaal k*t is, heb ik ook veel dingen waar ik dankbaar voor moet zijn.

“Dag 2. Drama free” verder lezen

Dag 1. Het zwarte monster

De afgelopen weken gaat het zó niet goed met mij. Daadwerkelijk alles wat ik doe, loopt gigantisch mis. Iedere keer opnieuw een teleurstelling, iedere keer stel ik mezelf teleur. Amper een maand geleden is mijn tante, die voelt als een zus, overleden. Er is nog geen ruimte geweest om te rouwen. Iedere dag ben ik in strijd met alles wat ik ben. Ik voel alleen maar een doordringende leegte die mij volledig in zijn macht heeft. De tegenslagen van de afgelopen maand hebben er voor gezorgd dat ik aan de rand van de afgrond staat. Ik probeer mijn evenwicht te bewaren, maar dit lukt nog amper. Ik sta op het punt om in te storten, om mezelf compleet te verliezen. Er lijkt maar geen einde te komen aan deze uitputtingsslag. Het gaat maar door en door, wanneer houdt het op? Hoe lang moet ik dit leven met mezelf nog volhouden? Wanneer word ik eindelijk eens normaal. Ik eis niet veel, ik wil alleen zo graag niet meer zijn wie ik ben. Ik walg van wie ik ben.

“Dag 1. Het zwarte monster” verder lezen