Dag 15. De eerste twee weken bloggen

Ik blog inmiddels alweer twee weken iedere dag, das best knap! Het is bizar hoe snel gevoelens en gedachten kunnen veranderen. Twee weken geleden was ik nog intens verdrietig om alles wat er is gebeurd en het onrecht wat ik iemand anders heb aangedaan. Inmiddels zijn die negatieve gedachten/gevoelens weg en voel ik me een stuk beter. Het lukt me steeds beter om niet langer mensen dichtbij te laten die het slechtste in mij naar boven halen. Ik ga met mensen om die mij gelukkig maken en doe dingen waar ik blij van word.

“Dag 15. De eerste twee weken bloggen” verder lezen

Dag 13. Nightmares

De afgelopen weken heb ik steeds vaker nachtmerries. Vannacht was het weer twee keer raak: ik werd wakker van enge dromen. Het lukt me niet meer om te herinneren waar deze nachtmerries over gingen. Ergens weet ik dat deze nachtmerries waarschijnlijk bij de rouwverwerking, of juist het gebrek hieraan, horen. Mijn onderbewuste schudt me letterlijk en figuurlijk wakker. Waar ik overdag nog kan wegvluchten voor de pijn, wat hoort bij het verlies van iemand waar je van houdt, ben ik in de nacht kwetsbaarder dan ooit.

“Dag 13. Nightmares” verder lezen

Dag 12. Sociaal leven

Inmiddels ben ik weer een beetje moe. Het is toch best heftig, naast werken ook nog eens twee dagen een krantenwijk lopen. Vandaag was Damian ook best een beetje chagrijnig en was Miesje behoorlijk vervelend tijdens het lopen van de krantenwijk. Gisteren was Mies rustig en braaf, vandaag kon ze het maar slecht handelen dat Damian wegliep om de krantjes rond te brengen. Het goede nieuws is dat wij deze week een half uur minder lang krantjes rond hebben gebracht. Er zit vooruitgang in als het gaat om het aantal uurtjes waarbinnen wij de krantjes rondbrengen. Aangezien ik volgende week maandag vrij ben en Damian dan wel naar school moet, doe ik de krantenwijk volgende week alleen. Volgende week vindt tevens de eerste uitbetaling plaats, hopelijk wordt het vanaf dan een stuk makkelijker voor Damian om de krantenwijk te lopen. “Dag 12. Sociaal leven” verder lezen

Dag 11. I hate Monday

De maandag is weer bijna voorbij. We hebben de ergste dag van de week weer overleefd, en eerlijk is eerlijk, zo erg was deze dag nou ook weer niet. Ik ben best productief geweest op mijn werk. De vermoeidheid, waar ik afgelopen week zo’n last van had, liet zich vandaag gelukkig niet zien. Het lukte me hierdoor best goed om me te concentreren tijdens mijn werk en niet al te chagrijnig te zijn tijdens het lopen van de krantenwijk. Deze maandag was eigenlijk best een goede start van de week.

“Dag 11. I hate Monday” verder lezen

Dag 8. De eerste week bloggen

Een week geleden ben ik, in totale paniektoestand, weer gaan bloggen. Ik heb iemand, waar ik om geef, heel veel pijn en ongemak bezorgd. Sindsdien heb ik niks meer van hem vernomen. Ik begrijp dat. Ik snap dat hij niets meer met mij te maken wilt hebben en ik respecteer zijn keuze. Ik laat hem gaan, hoe fucked up ik het ook vind. Het probleem is dat ik nooit oprecht met hem ben geweest. Hij was mijn plan B, terwijl hij waarschijnlijk de enige was die oprecht met mij was. Hij verdient beter. He’s one of the good guys.

“Dag 8. De eerste week bloggen” verder lezen

Dag 7. Toe aan weekend

De depressie neemt inmiddels langzaam weer toe. Het komt vooral omdat ik moe en onrustig tegelijkertijd ben. De vermoeidheid is onverklaarbaar, geen idee hoe het kan dat ik steeds zo moe blijf. Ik slaap minimaal 8 uur per nacht tegenwoordig, dus je zou verwachten dat ik inmiddels wat meer energie heb maar niets is minder waar. De onrust en stress worden vooral veroorzaakt door het feit dat ik maar geen duidelijkheid krijg omtrent mijn gezondheid. Vandaag lukte het me om de huisarts telefonisch te bereiken, maar de uitslagen van het bloedonderzoek zijn nog niet binnen. De huisartsassistente had gezegd dat het de volgende dag binnen zou zijn en inmiddels zijn er al twee werkdagen verstreken, dus de paniek slaat nu steeds een beetje meer toe. Ik wil gewoon duidelijkheid en me niet langer meer zorgen moeten maken over wat er nou eigenlijk aan de hand is.

“Dag 7. Toe aan weekend” verder lezen

Dag 6. Weinig energie

Iedere dag voelt hetzelfde. Vanochtend kwam ik enigszins negatief mijn bed uit. De sleur van het dagelijkse leven is iets wat ik maar moeilijk te verkroppen vind. Het lijkt alsof mijn leven aan mij voorbij schiet. Ik word geleefd in plaats van dat ik leef. Ergens denk ik dat die behoefte aan een bijzonder leven vooral komt door de innerlijke onrust die altijd door mijn lijf heen raast, dat het een gevolg is van welke stoornis je daar ook voor wilt uitkiezen: ADHD, borderline of complexe PTSS.

“Dag 6. Weinig energie” verder lezen