Afdeling oncologie

Vandaag ben ik op bezoek geweest bij mijn “auntie” in het ziekenhuis. Zij is opgenomen en ligt op de afdeling oncologie. Tante had extreem veel pijn aan haar rug. De morfinepillen maakten haar onwijs misselijk, waardoor ze niets qua vocht en eten binnenhield. Hierdoor werd zij zwakker en werd de pijn steeds ondraaglijker. De longarts vond het noodzakelijk dat ze werd opgenomen. Uit de MRI-scan blijkt dat er nu nog een uitzaaiing bij haar ruggenwervel zit, wat de rugpijn verklaart. Het doel van nu is om dit gedeelte te bestralen. De chemo’s worden tijdelijk gestopt, omdat tante er te zwak voor is.

Nu tante ook kanker heeft, komt alles van de tijd met mama weer terug. Ik merk dat ik soms tante zeg als ik het over mijn moeder heb en dat ik mama zeg als ik het over mijn tante heb. Het verleden en heden lopen door elkaar. Tante’s verhaal is tegelijkertijd heel anders dan mijn moeder’s verhaal. Natuurlijk is het woord “tumor” weer een veelvuldig gebruikt woord én natuurlijk zijn “bestralingen”, “chemo’s” en “oncologie” termen die ook nu weer veel te vaak naar voren komen. Maar toch is het anders. Het hele proces van mijn tante is zo anders dan dat van mama. Iedereen heeft een uniek verhaal, zo ook mijn moeder én mijn tante.

Ook ik reageer anders op deze situatie. Bij mijn moeder ben ik continue maar doorgegaan met alles waar ik me destijds mee bezighield. Mijn lichaam is letterlijk even gestopt toen ik hoorde dat tante ziek is. Het eerste half uur, nadat ik het nieuws hoorde van opa en oma, heb ik alleen maar geschreeuwd en gescholden. Daarna heb ik dagen alleen maar gehuild, om vervolgens uitgeput in mijn bed te liggen. Ik kon letterlijk niets meer. Ik ben er kapot van en voor het eerst in mijn leven laat ik het intense verdriet toe. Het mag er zijn. Het is logisch dat het er is. Ik hoef niet altijd de “sterkste” te zijn. Ook ik mag af en toe gebroken zijn. Het is soms nodig om lief voor jezelf te zijn. Ik ben altijd zo hard voor mezelf geweest…

Zometeen ga ik heerlijk een uurtje – of korter als ik in slaap val – mediteren, dat is iets wat ik zeker probeer voort te zetten. Morgen wil ik een boek gaan lezen. Er staat namelijk niets op de planning, dus dat is een mooie kans om rust te pakken. Iets wat ik na deze week, met wederom overwerken, wel kan gebruiken.

Welterusten.

No votes yet.
Please wait...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *