Longontsteking

Vandaag leek een onwijs rustige dag te worden. Ik was trots op mezelf, omdat het gelukt is om de woonkamer en mijn zoon’s kamer op te ruimen. Ondertussen heb ik heerlijk genoten van het weer tijdens mijn wandelingen met Mies, mijn lieve en tegelijkertijd stoute, Mechelse herder / Husky mix. Het is me zelfs gelukt om een boek uit te lezen. Maar dan.. opeens slaat de dag om.

Mijn tante, de vrouw van mijn oom, belde me toen ik net terug thuis kwam van een wandeling. Mijn oma ligt in het ziekenhuis met een longontsteking en iets aan haar nieren. Het gaat helemaal niet goed met haar. Het lichaam van oma is zwaar verzwakt. De artsen weten niet hoe het verdere verloop zal gaan. Het kan twee kanten uitgaan; of oma knapt op of er zal een dieptepunt plaatsvinden.

Ik weet dat alles te relativeren valt, maar er speelt nu zoveel binnen mijn familie. Het incasseren van tegenslagen kent zijn grenzen. Het houdt een keer op. Natuurlijk probeer ik me staande te houden en dat lijkt tot nu toe nog best aardig te gaan, maar ik merk wel dat ik steeds pessimistischer wordt ten opzichte van de toekomst. De toekomst lijkt op dit moment zo duister en zo zwart dat ik niet vooruit durf te kijken.

Morgen ga ik dan ook, samen met opa, op bezoek bij oma in het ziekenhuis. Mijn zoon vertrekt maandag naar Turkije. Iets wat ik overigens ook heel spannend vind, aangezien het de eerste keer is dat wij zo ver van elkaar vandaan zijn. Ik ga hem morgen ook eventjes bezoeken en hem een heel fijne vakantie wensen. Ik heb hem niet op de hoogte gesteld van alles wat er op dit moment gebeurt met auntie en oma. Hij heeft een lastig schooljaar achter de rug en deze vakantie zal hem goed doen. Nu ga ik nog even Mies uitlaten en dan mediteren, eventjes mijn overvolle hoofd legen.

Welterusten.

No votes yet.
Please wait...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *