Dag 8. De eerste week bloggen

Een week geleden ben ik, in totale paniektoestand, weer gaan bloggen. Ik heb iemand, waar ik om geef, heel veel pijn en ongemak bezorgd. Sindsdien heb ik niks meer van hem vernomen. Ik begrijp dat. Ik snap dat hij niets meer met mij te maken wilt hebben en ik respecteer zijn keuze. Ik laat hem gaan, hoe fucked up ik het ook vind. Het probleem is dat ik nooit oprecht met hem ben geweest. Hij was mijn plan B, terwijl hij waarschijnlijk de enige was die oprecht met mij was. Hij verdient beter. He’s one of the good guys.

Ondertussen ben ik iedereen en alles die mij, op wat voor manier dan ook, gekwetst heeft aan het blokkeren en verwijderen uit mijn leven. Het maakt me niet meer uit wat hun reden is om mij mee te sleuren in hun ellende. De enigen waar ik rekening mee hoef te houden zijn Damian en ikzelf. Ik ben het verplicht ten opzichte van mijn gezin om er alles aan te doen om gelukkig te worden. Ik kan het me niet permitteren om mezelf door anderen kapot te laten maken. I’m no saint, heb zelf genoeg fouten gemaakt, maar heel veel van mijn fouten zijn het gevolg van mijn gebrek aan vertrouwen in mijn medemensen. Hoe meer ik met mensen omga, die mij naar beneden halen, hoe meer ik geneigd zal zijn om anderen te wantrouwen en daardoor destructief ten opzichte van hen te zijn. Ik moet afstand nemen van mensen die mij een slechter mens maken dan dat ik daadwerkelijk ben. Ik houd van mensen en wil diep in mijn hart niets liever dan anderen juist blij/gelukkig maken.

Deze week was een heftige week, waar vermoeidheid centraal stond. Een deel van die vermoeidheid was te wijten aan de onduidelijkheid rondom mijn gezondheid. Jeetje, wat heb ik daar om gestresst. Gelukkig heb ik vandaag de uitslag van het bloedonderzoek gekregen. Thank God is mijn aandoening met een antibiotica te verhelpen, al vind ik dit innemen ook best eng. De laatste keer kwam ik door antibiotica in een manische episode terecht. Gelukkig lijkt dit tot nu toe niet het geval te zijn met de antibiotica die ik nu inneem. Ik voelde me een uurtje niet echt lekker, maar nu gaat het op zich best met me. Ik ben alleen een beetje moe, maar goed, dat ben ik tegenwoordig altijd op dit tijdstip.

Zometeen ga ik dan ook “lekker” slapen. Vannacht heb ik best goed geslapen, maar had ik weer last van een enge droom. Deze keer droomde ik dat er een huisje was waar mensen heen kunnen die dood willen. In het huisje werkt een beul die op gewelddadige manier een eind maakt aan het leven van mensen. Mijn broertje was een van de mensen die dood wilde. Ik probeerde van alles om dat te voorkomen, maar het lukte me niet om de beul tegen te houden. Hij heeft mijn broertje doodgeknuppeld. Ik zie het levenloze lichaam van mijn broertje, vol met blauwe plekken in zijn gezicht, nog voor me. Ik krijg echt de rillingen van zulke dromen. Vroeger waren mijn dromen nooit zo gewelddadig, dus ergens ben ik benieuwd waarom deze de laatste tijd zo vaak mijn nachten “verzieken”.

Morgen begint mijn dag zonder wekker, yay! Er zullen waarschijnlijk geen spannende dingen gebeuren morgen. Het wordt “gewoon” een relaxed dagje. In de avond komt er misschien een vriend op visite. Als hij niet langskomt, dan wordt mijn wens om “Beauty and the Beast” te kijken eindelijk werkelijkheid. Ik kijk uit naar op de bank serie kijken en lange wandelingen met mijn hond maken.

Have a nice weekend,
Charissa
charissa@dewereldvancharissa.nl

No votes yet.
Please wait...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *