Dag 7. Toe aan weekend

De depressie neemt inmiddels langzaam weer toe. Het komt vooral omdat ik moe en onrustig tegelijkertijd ben. De vermoeidheid is onverklaarbaar, geen idee hoe het kan dat ik steeds zo moe blijf. Ik slaap minimaal 8 uur per nacht tegenwoordig, dus je zou verwachten dat ik inmiddels wat meer energie heb maar niets is minder waar. De onrust en stress worden vooral veroorzaakt door het feit dat ik maar geen duidelijkheid krijg omtrent mijn gezondheid. Vandaag lukte het me om de huisarts telefonisch te bereiken, maar de uitslagen van het bloedonderzoek zijn nog niet binnen. De huisartsassistente had gezegd dat het de volgende dag binnen zou zijn en inmiddels zijn er al twee werkdagen verstreken, dus de paniek slaat nu steeds een beetje meer toe. Ik wil gewoon duidelijkheid en me niet langer meer zorgen moeten maken over wat er nou eigenlijk aan de hand is.

De middagen op mijn werk zijn door de vermoeidheid het zwaarst. Er komt dan bijna niks meer uit mijn handen. Gek genoeg gaat het in de avond wel weer beter qua energie. Het lukt me op zich wel om de dingen te doen die ik moet doen. Er hangt ook best wel wat spanning in de lucht op mijn werk. Er wordt nogal overgevoelig gereageerd op relatief kleine issues. Soms word ik best moe van alle negativiteit die er op het werk heerst. Ik kan in ieder geval niet wachten tot het weekend is deze keer. Het voelt alsof er maar geen eind komt aan deze week.

Morgen zit mijn hele dag weer helemaal volgepropt met werk en huishoudelijke taken. Zaterdag hoop ik eindelijk wat ontspanning te kunnen krijgen, dan moet het sowieso lukken om film te kijken. Gek hè? Hoe erg je daar naar uit kunt kijken.

Liefde,
Charissa
charissa@dewereldvancharissa.nl

No votes yet.
Please wait...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *