Dag 6. Weinig energie

Iedere dag voelt hetzelfde. Vanochtend kwam ik enigszins negatief mijn bed uit. De sleur van het dagelijkse leven is iets wat ik maar moeilijk te verkroppen vind. Het lijkt alsof mijn leven aan mij voorbij schiet. Ik word geleefd in plaats van dat ik leef. Ergens denk ik dat die behoefte aan een bijzonder leven vooral komt door de innerlijke onrust die altijd door mijn lijf heen raast, dat het een gevolg is van welke stoornis je daar ook voor wilt uitkiezen: ADHD, borderline of complexe PTSS.

Deze dag was best zwaar om door te komen. Het voelt alsof ik geen energie meer in mijn lijf heb. Ik was extreem vermoeid. Het lukte me amper om geconcentreerd te zijn op mijn werk. Deze dag voelde wederom als het lopen van de marathon. Onbewust en bewust ben ik erg gestresst geraakt door het bloedonderzoek van deze week. Ik weet dat het resultaat negatief zal gaan uitpakken, ik weet alleen nog niet hoe negatief. Het maakt me bang voor de uitkomst. Vandaag heb ik, met lood in mijn schoenen, de huisarts geprobeerd te bellen om te vragen wat de uitkomst is. Helaas bleek de praktijk vanmiddag gesloten. Dit betekent dat ik nog minstens een hele ochtend lichtelijk in paniek ben over hetgeen wat mogelijk mis is met mij. Ik wil niet afwachten, ik wil het probleem juist aanpakken. Deze stress is natuurlijk ook een uitputtingsslag.

Gelukkig was de avond vrij ontspannend. Ik heb een heel klein beetje gepoetst en heb met een collega/vriendin gewandeld met de honden. Het is me gelukt om hier een beetje energie uit te halen. Morgen staan er geen afspraken op de planning. Helaas is de avond wel weer volgeboekt met allerlei huishoudelijke taken, waardoor er weer geen tijd is voor een avondje film kijken met een zak chips. Gelukkig duurt het niet lang meer voordat het weekend is. Ik ben er zo aan toe…

Liefde,
Charissa
charissa@dewereldvancharissa.nl

No votes yet.
Please wait...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *