Dag 4. Krantenwijk

Het is weer maandag, wat betekent dat ik vandaag weer “mocht” werken. Ik werk 40 uur per week. Dat is, naar mijn mening, stiekem veel te veel. Er moet echter toch brood op de plank komen. Aangezien ik in mijn eentje voor twee man “financieel” gezien verantwoordelijk ben, is het fulltime werken niet echt een keuze maar een moetje. Liever maakte ik lange reizen naar veel mooiere plaatsen dan het doffe kantoor waar ik zo veel tijd besteed. Maar goed, werkende houd ik nog maar net mijn hoofd boven water. Laat staan als ik geen werk zou hebben, dan werd het al helemaal een onmogelijke taak om de maand rond te krijgen. Reizen was dan al helemaal een droom die nooit werkelijkheid wordt.

Vanuit huis uit heb ik nooit geleerd om te werken. Tijdens mijn puberteit heb ik nooit een baantje gehad en dit werd ook niet door mijn ouders gestimuleerd. Ik vind het wel belangrijk dat mijn zoon leert dat alleen de zon voor niets opkomt. Hij moet leren dat geld niet komt aanwaaien, dat je er hard voor moet werken. Vandaag begon hij dan ook aan zijn eerste baantje, namelijk een krantenwijk. Het eerste jaar zal ik nog altijd met hem meelopen, daarna zal ik enkel nog om de week met hem meelopen. Aangezien hij dan bijna vijftien jaar jong is, verwacht ik dat hij tegen die tijd er voor zal kiezen om in een supermarkt te gaan werken.

De eerste ronde viel behoorlijk tegen. Wij, Damian, Mies en ik, zijn 2,5 uur onderweg geweest en we hebben slechts de helft gedaan. Morgen verwacht ik nog eens 2,5 uur onderweg te zijn. Dat zijn dan vijf uren in totaal. Damian’s leidinggevende gaf aan dat het vooral in de eerste weken lang zal duren voordat alles gedaan is. Het kost logischerwijs eenmaal tijd om te leren hoe je zo snel mogelijk de folders hebt rondgebracht. Maandag is sowieso al een uitputtende dag, dus wij zijn vandaag extra moe door al het wandelen en uitvogelen welke straten wij nou precies moeten verblijden met folders. Het voordeel is dat wij sowieso goed zullen slapen vannacht. Zelfs Mies ligt nu uitgeput bij me.

Vanochtend heb ik de dokter gebeld, morgen mag ik gaan bloedprikken en urine afleveren. Ik vind het altijd heel spannend wat de uitkomst zal zijn, alhoewel ik al weet dat er sowieso iets uit gaat komen waar ik antibiotica voor moet slikken. Iets wat ik doodeng vind, omdat ik de laatste keer manisch werd van antibiotica. Hopelijk valt het deze keer allemaal mee. Er is morgen weinig ruimte voor ontspanning. Het zal een soortgelijke dag als vandaag worden, wat vooral in het teken zal staan van werken.

Liefde,
Charissa
charissa@dewereldvancharissa.nl

No votes yet.
Please wait...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *