Dag 3. Oma’s verjaardag

Vandaag werd oma 90 jaar, dus ging ik om 13.15 uur richting mijn vader, waarna wij samen naar oma zijn gereden. Oma woont inmiddels al enkele jaren in een bejaardentehuis, dus hier hebben wij dan ook haar verjaardag gevierd met een hapje en een drankje. Het is de eerste keer, sinds vijftien jaar, dat ik weer op een verjaardag bij oma was. Het is uiteraard al heel bijzonder als iemand negentig jaar wordt, maar voor mij was het extra speciaal en tegelijkertijd moeilijk om het te vieren.

Het is moeilijk, omdat een aantal van mijn familieleden dus niet eens weten wie ik ben. Ik moet me dan, enigszins ongemakkelijk, voorstellen voordat zij ook maar enigszins door hebben dat ik een dochter van mijn vader ben. Het is juist nu dat ik me besef dat al die jaren zonder mijn vader niet “normaal” waren. De afgelopen vijftien jaar heb ik me best kunnen redden zonder mijn vader. Het is nu ook best lastig om hem bij mijn leven te blijven betrekken. Mijn vader is een aparte man, het is niet iemand waar je heel snel aan went. Dat maakt dat ik het soms lastig vind om hem met oprechte blijheid te benaderen. Het voelt soms alsof het contact vanuit mijn kant puur alleen bestaat uit het feit dat ondanks alles ik hem gelukkig wil maken. Het contact met hem levert voor mij op dit moment niet zo veel op.

Al voel ik ergens wel dat hij mijn vader is en zie ik overduidelijke gelijkenissen tussen hem en mij, zie ik hem niet als een vaderlijk persoon. Waar ik geen geheimen voor mama had, heb ik er meer dan genoeg voor hem. Ik laat absoluut niet zien wie ik werkelijk ben. Het zal ook lang, wellicht eeuwig, duren voordat ik me ook maar enigszins kwetsbaar op durf te stellen tegenover hem. Het is nog maar de vraag of we die tijd nog wel hebben.

Mijn ouders zijn het klassieke voorbeeld van een vechtscheiding. Mijn ouders deden er alles aan om ons, mijn broertje en ik, te laten weten hoe afschuwelijk slecht de andere ouder was. Het gebeurde regelmatig dat de politie ingeschakeld werd, omdat mijn ouders elkaar in de haren vlogen. Eenmaal kwam er zelfs een mes tevoorschijn. Het contact tussen mijn ouders was er op gericht om elkaar zo hard mogelijk te raken, waarbij mijn broertje en ik als pionnen werden ingezet. Mijn ouders wisten allebei dondersgoed dat zij elkaar konden raken door ons in hun gevecht te betrekken. Uiteindelijk heeft hun geruzie ervoor gezorgd dat mijn broertje en ik onze vader niet meer wilde zien.

Mijn broertje wilt mijn vader nog steeds niet zien. Mijn vader heeft me gevraagd om mijn broertje te overtuigen om hem en de rest van de familie wel te zien, maar mijn broertje staat hier absoluut niet voor open en ik respecteer dit. Ik snap dat het niet leuk is voor mijn vader en die kant van de familie, maar ik kan niet alle problemen in de hele wereld op mijn schouders dragen. Ik doe wat ik kan en dat is er voor zorgen dat het contact met mijn vader deze keer niet verwatert, hoe moeilijk dat soms ook voor mij is. Er is heel veel gebeurd in het verleden, en hoewel ik het mijn vader vergeven heb zal ik het nooit kunnen vergeten.

Morgen moet ik de dokter bellen, iets waar ik wederom als een berg tegenop zie. In de avond loopt Damian voor de eerste keer een krantenwijk. Mies en ik lopen “gezellig” met hem mee. Er zal hierdoor weinig ruimte zijn voor andere, meer ontspannende, dingen. Volgens mij ben ik morgenavond helemaal uitgeteld.

Liefde,
Charissa
charissa@dewereldvancharissa.nl

No votes yet.
Please wait...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *