Dag 20. Fighting back

Vandaag voel ik me nog steeds klote en gestresst, wel een beetje minder dan gisteren. Hopelijk blijft het de aankomende dagen dalen, dat depressieve en onrustige kutgevoel.

De schade aan mijn auto lijkt mee te vallen. Mijn oom heeft er naar gekeken en het lijkt er op dat een van de motorsteunen los is geraakt. Morgen hoor ik dit definitief en wat het kostenplaatje zal gaan zijn. Er moet tevens een band vernieuwd worden en de olie moet ververst worden. Dan ben ik van dat laatste in iedere geval weer een jaartje af. De rest blijft uiteraard allemaal afwachten. Het voordeel is dat alles wat er nu vernieuwd wordt in ieder geval niet zo snel meer kapot zal gaan.

Vandaag was ik niet echt productief op mijn werk. Het is me gewoon allemaal te veel. Het leven is me weer een beetje te druk en chaotisch geworden en ik ben toe aan rust. Ik ben het zo ongelooflijk beu om in standje overleven door het leven te gaan. Iedere keer als het net wat beter gaat, dan komt de volgende stressfactor alweer om de hoek kijken. Ik houd de balletjes nog amper omhoog. Herstellen van een depressie en rondlopen met borderline en complexe PTSS is zwaar. Het voelt als de marathon lopen met een volgepakte rugzak, terwijl je honderd keer op je muil gaat en het publiek zo enthousiast tekeer gaat dat je wel door moet. Al kun je eigenlijk niet meer. Het is vechten voor iets waarin je zelf eigenlijk niet meer gelooft: leven zonder overspoeld te worden door het zwarte monster wat je overal en altijd volgt. Het is vechten, terwijl je geen energie meer hebt. En het is stiekem op de grond willen blijven liggen, terwijl je weet dat het daar al helemaal niet beter op wordt.

Vanavond heb ik mijn oom voor het eerst na het overlijden van mijn tante weer gesproken. Hij heeft gisteren met de oncoloog van mijn tante gesproken. Naar alle waarschijnlijkheid had auntie al langer dan een jaar longkanker. Bizar eigenlijk dat je zo ziek kunt zijn en daar niets van merkt. Het is beangstigend tegelijkertijd. Mijn oom is heel erg op zoek naar de vraag: heb ik het wel goed gedaan? Ik weet één ding zeker: hij heeft het geweldig gedaan. Wat is hij een onwijs toegewijde echtgenoot en vader. Ik hoop dat hij zichzelf snel gaat zien zoals anderen hem zien.

Oh, en vandaag het verplichte fietsen naar mijn werk.. fietsen is overduidelijk mijn ding niet (meer). Ik kan niet wachten totdat ik weer in mijn toettoet kan rijden.

Morgen moet ik weer fietsend naar mijn werk, hebben we een lunch vanuit het werk bij een te chique tent en in de avond probeer ik gewoon eventjes te doen wat ik op een standaardavond doe (tenzij ik mijn auto dan al kan ophalen). Aangezien ik me nog steeds niet heel vrolijk voel, probeer ik liever voor mezelf te zijn en het oké te vinden als ik wederom even mijn rust niet kan vinden of het leven nog steeds eventjes heel stom vind.

Liefde,
Charissa
charissa@dewereldvancharissa.nl

Rating: 5.0. From 1 vote.
Please wait...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *