Dag 2. Drama free

Waar het gisteren nog pikzwart was, is de zon vandaag toch een klein beetje gaan schijnen. Ja, de afgelopen maanden waren fucked up. Ik ben opnieuw iemand verloren die de wereld voor me betekent, ben mezelf eventjes helemaal kwijtgeraakt en heb zeer zelfdestructieve keuzes gemaakt. De consequenties van deze keuzes zijn allesbehalve opgelost. Ik heb nog een hele weg te gaan. Maar naast dat het allemaal k*t is, heb ik ook veel dingen waar ik dankbaar voor moet zijn.

Het is belangrijk dat ik eventjes helemaal terugga naar de basis. Gewoon blij zijn met de kleine dingetjes die ik wel heb en die ik wel kan. Vandaag is zo’n dag waar ik best dankbaar voor mag zijn. Ik werd pas laat wakker, rond het middaguur. Vannacht kon ik de slaap maar niet te pakken krijgen. Zoals gewoonlijk werd ik, omdat ik zo laat pas wakker was, een beetje onrustig. Het voelt dan altijd alsof ik uren tekort kom. Later besefte ik me, dat ik juist door het uitslapen, me een stuk beter voelde dan gisteren. Het lukte om te poetsen, met de hond naar het losloopgebied te gaan, een echte maaltijd te koken en voor het eerst sinds maanden een lange wandeling in de wijk te maken. Ondertussen heb ik ook nog twee afleveringen kunnen kijken van een serie die ik volg. Een dag zonder gezeur, een dag zonder gezeik.

Ik was vergeten hoe fijn het is om lange wandelingen met mijn Mies te maken. Het lukt me, tijdens het wandelen, om alles een beetje relativeren. Mijn probleem is dat ik altijd te veel wil. Het is nooit genoeg. Ik kan nooit genoegen nemen met alles wat ik wel heb. Alles wordt al snel een sleur. Altijd ben ik op zoek naar een nieuwe zingeving, iets waar ik meer voldoening uit haal dan alles wat ik nu doe. Waarom doe ik dat eigenlijk? Waarom kan ik niet gewoon tevreden zijn met mijn leven, met wie ik ben? De momenten waar ik het gelukkigst was, zijn (hoe ironisch) de momenten waar ik juist helemaal geen spannende (vooral negatieve) dingen meemaakte, omdat ik me strak hield aan een structuur die me heel veel rust gaf.

Structuur maakt me gelukkig blijkbaar, dus waarom zou ik me nog langer al te veel bezig houden met onrealistische plannen die ik, ook door mijn psychische gesteldheid, niet uitvoer. De aankomende maanden ga ik proberen niet te veel in het verleden of in de toekomst te leven, maar gewoon in het hier en nu. Ik ga proberen om te genieten van de kleine dingetjes in het leven.

Morgen ga ik naar oma’s negentigste verjaardag en blijf ik bij mijn vader eten. Ik zie er als een berg tegenop, omdat ik echt helemaal geen zin heb in het verplicht “gezellig” doen. In de avond hoop ik dat er nog ruimte is om op de bank te ploffen met een zak chips en “Beauty & the Beast”. Het is nog eventjes afwachten of ik na het eten bij mijn vader hier nog tijd voor heb, anders komt het sowieso in de loop van aankomende week goed. Verder probeer ik weer een beetje te poetsen en met Mies naar het losloopgebied te gaan.

Liefde,
Charissa
charissa@dewereldvancharissa.nl

No votes yet.
Please wait...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *