Dag 1. Het zwarte monster

De afgelopen weken gaat het zó niet goed met mij. Daadwerkelijk alles wat ik doe, loopt gigantisch mis. Iedere keer opnieuw een teleurstelling, iedere keer stel ik mezelf teleur. Amper een maand geleden is mijn tante, die voelt als een zus, overleden. Er is nog geen ruimte geweest om te rouwen. Iedere dag ben ik in strijd met alles wat ik ben. Ik voel alleen maar een doordringende leegte die mij volledig in zijn macht heeft. De tegenslagen van de afgelopen maand hebben er voor gezorgd dat ik aan de rand van de afgrond staat. Ik probeer mijn evenwicht te bewaren, maar dit lukt nog amper. Ik sta op het punt om in te storten, om mezelf compleet te verliezen. Er lijkt maar geen einde te komen aan deze uitputtingsslag. Het gaat maar door en door, wanneer houdt het op? Hoe lang moet ik dit leven met mezelf nog volhouden? Wanneer word ik eindelijk eens normaal. Ik eis niet veel, ik wil alleen zo graag niet meer zijn wie ik ben. Ik walg van wie ik ben.

Vandaag voel ik me een mislukkeling. Iemand die het gewoon niet waard is. Ik heb iemand waar ik om geef ongelooflijk teleurgesteld, het verraad is met geen pen te beschrijven. Ik voel me schuldig en een verschrikkelijk persoon. Net als mijn moeder neem ik anderen mee in mijn ziekte. Ik kwets mensen en ik weet niet eens waarom ik dat doe. Echt, wist ik maar waarom ik zo fucked up ben. Het is me jaren gelukt om mezelf in te spiegel te blijven aankijken, maar nu? Nu voel ik me zo laag, nutteloos.. gewoon een verschrikkelijk mens. Ik wil anderen geen pijn doen, maar toch lukt het me steeds om juist de “goede mensen” in mijn leven teleur te stellen. Ik lijk het gewoon niet goed te kunnen doen. Wat ben ik voor iemand? Het zwarte monster is niet alleen een onderdeel van wie ik ben. Ik ben het zwarte monster geworden. Het is wie ik ben geworden, niet langer alleen maar mijn ziekte of mijn stoornis. Het is maar net wat je het wilt noemen.

Het is tijd dat ik eventjes afstand doe van alles en iedereen om mij heen. Ik wil anderen niet meer teleurstellen. Ik wil anderen geen pijn meer doen. Zolang ik me niet goed voel, moet ik bij anderen uit de buurt blijven. Ik kan anderen niet langer meer mee blijven sleuren in mijn zieke wereld. Helemaal alleen moet ik me gaan richten om mijn herstel. Ik moet een “beter” persoon worden. Het is niet oké om een spoor van vernieling achter te laten, alleen omdat ik mezelf niet goed voel. Ik ben zo bang om mensen toe te laten dat ik alles doe om hen zo snel mogelijk weg te jagen. Het lijkt op het eerste gezicht alsof ik een functionerend persoon ben, maar ik ben zo disfunctioneel als een persoon maar kan zijn. Ik ben ziek, echt heel erg ziek. Het is tijd dat ik dit leer te accepteren. Alleen wanneer ik dit accepteer, mijn ziekte erken, dan pas kan ik herstellen. Ik heb hulp nodig, misschien meer hulp dan dat ik wil.

Er zullen kleine stapjes tegelijkertijd vooruit gemaakt moeten worden, waarschijnlijk val ik honderden keren terug. Er zullen vast nog talloze dagen zijn dat het leven als een strijd voelt. Maar ik moet vechten, vechten tegen wie ik ben geworden. De stoornis mag niet winnen. Ik moet het geluk leren vinden, in alle kleine overwinninkjes. Morgen gaat de wekker niet en voor nu moet ik hier mijn geluk uit halen. Een goede nachtrust doet wonderen. Morgen zal ik proberen mijn huis te poetsen en met mijn lieve hond naar een losloopgebied te gaan. Ik zeg proberen, omdat het tijd wordt dat ik lief tegen mezelf ben. Tijd om eventjes al de moetjes aan de kant te zetten en te leren om iets te verwerken in plaats van alles weg te dringen. Als ik een liever mens wil worden, dan moet ik beginnen met liever voor mezelf te zijn. 🖤

Liefde,

Charissa
charissa@dewereldvancharissa.nl

No votes yet.
Please wait...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *