No words

Eventjes geen woorden. Eventjes helemaal stil.

Mijn lieve, mooie en sterke tante heeft de strijd tegen longkanker verloren. Ze is op 11 augustus om 21.30 uur in het bijzijn van haar man en twee zoons op veertigjarige leeftijd overleden. Lieverd, ik ga je ongelooflijk missen. Geef mams een dikke kus van ons.

Het zwarte monster

Het zwarte monster was vandaag luidruchtig aanwezig. Mijn rug deed ongelooflijk veel pijn vandaag en mijn hoofd knalde zowat uit elkaar. Ik ben de laatste tijd echt te hard gegaan. Het is een seintje van mijn lichaam dat het tijd is om weer eventjes te voelen. Dat voelen vind ik overigens maar niets.

Al dagen voelde ik natuurlijk dat het niet goed met me gaat. Wanneer mensen, met oprechte interesse, aan me vragen hoe het met mij gaat na alles wat ik de afgelopen tijd op mijn bordje heb gekregen, dan slik ik met moeite mijn tranen weg. Het verdriet om mijn tante doet pijn. Ik durf het niet toe te laten. Ik weet niet hoe verdriet zich bij anderen uit, maar bij mij verandert het al snel in het extreme. Ik voel me niet alleen “maar” verdrietig. Ik voel me lelijk, nutteloos, doelloos, wanhopig, onrustig en tegelijkertijd voel ik niets.

Vandaag had ik het laatste gesprek met de POH-GGZ. Daar hadden we het ook over het niet willen voelen van het verdriet. Heel mijn leven lang hoor ik hoe “sterk” ik ben en hoe “knap” dat is. Als je dat maar vaak genoeg hoort, dan hoor je indirect ook dat het “zwak” is om jouw daadwerkelijke emoties te tonen. Heel mijn leven lang ben ik getraind om deze emoties niet te laten zien. Het gebeurt zelden dat mijn masker af gaat en ik laat zien hoe ik me echt voel, al lukt me dat gelukkig wel steeds beter. Ik durf aan steeds meer mensen te laten zien dat ik soms echt pijn heb van alles wat er in mijn leven speelde of speelt. Bij de POH-GGZ heb ik dan ook eventjes gehuild. Het gesprek was uitputtend, maar tegelijkertijd ook een belangrijk keerpunt.

In de avond heb ik ook nog langere tijd gehuild, terwijl ik het liedje “Breng me naar het water” van Marco Borsato op repeat had gezet. Ik laat mijn depressie maar gewoon eventjes op me af komen. Ik probeer het maar gewoon eventjes te voelen. Misschien als ik er minder hard tegen vecht, dat het dan ook niet zo zwart wordt als dat het soms kan worden. Ik merk ook dat ik behoefte heb aan mannelijk gezelschap om me weer eventjes mooi en leuk te voelen, maar ik moet er voor zorgen dat ik juist nu even afstand houd van mannen. Nu mijn eigenwaarde zo laag is, kan het niet anders dan weer fout lopen als ik ga daten met een man. Mijn focus moet nu op mijn herstel zijn en niet op het vinden van wederom een verkeerde man.

Gisteren heb ik een nieuw iets gevonden om beter te slapen. Het heet ASMR. Het hielp gisteren wel om te ontspannen.

ASMR is de afkorting voor Autonomous Sensory Meridian Response. ASMR is te beschrijven als een tintelend gevoel dat bij je hoofd begint en langs je ruggenmerg door je hele lichaam verspreid wordt. Het gevoel wordt als rustgevend ervaren en is te vergelijken met kippenvel, maar dan in je hoofd. Het tintelend gevoel in je hoofd wordt veroorzaakt door audiovisuele prikkels. Audiovisuele prikkels zijn prikkels die je binnen krijgt door zowel iets te zien als te horen.

Mocht jij, net als ik, behoefte hebben aan wat meer ontspanning, dan is dit wellicht iets interessants om op te zoeken op YouTube. Dit ga ik zo ook doen en daarna ga ik hopelijk heerlijk slapen. Fingers crossed dat morgen een betere dag wordt.

Welterusten.

Chinees en drankjes

Vandaag was ik niet zo moe als voorgaande dagen, maar de motivatie op mijn werk ontbrak nog best wel een beetje. Het gaat gelukkig wel iedere dag een beetje beter, dus ik hoop dat ik morgen met keiveel motivatie aan mijn dag kan beginnen. Het helpt in ieder geval mee dat het morgen weer een heerlijk frisse dag wordt.

Na het werk ben ik bij een oud-collega een hapje gaan eten. We hebben heerlijk Chinees gegeten. Goh, wat was dat lang geleden! Daarna zijn we een drankje gaan doen bij een tentje aan het water, samen met nog een oud-collega. Altijd als ik met hen samen ben, dan vraag ik me af waarom ik vorig jaar de keuze maakte om het bedrijf waarbij ik samen met hen werkte te verlaten. Achteraf gezien was deze plek helemaal niet verkeerd, al is het achteraf altijd makkelijker praten. Je kunt wel spijt hebben van bepaalde keuzes die je in het leven maakt, maar uiteindelijk voelde het toen als de juiste keuze. Het is denk ik belangrijk dat ik dankbaar ben voor het leven wat ik nu heb, alles wat ik het afgelopen jaar heb geleerd. Hoe moeilijk het soms ook was.

Vandaag hebben mijn zoon en ik gehoord dat hij zijn eerste baantje heeft, namelijk een krantenwijk. Hartstikke leuk natuurlijk. Wij gaan de krantenwijk samen lopen, dat is een stuk leuker voor hem en bovendien kan Miesje dan lekker mee en is het een echt gezinsuitje. Ik vind het belangrijk dat Damian leert om te werken voor zijn centjes, dat is iets wat ik nooit heb geleerd toen ik jonger was.

De depressie lijkt helaas wel steeds vaker een beetje op de voorgrond te treden. Het leven voelt nu bijvoorbeeld best zwaar. Ik merk dat ik een hogere mate van stress voel dan wat eigenlijk gezond voor me is. Het is dan ook maar goed dat ik morgen een rustdag inlas en even geen sociale activiteiten heb ingepland. Morgen ga ik gewoon weer eventjes de dagelijkse shit doen. Eventjes pas op de plaats. Nu ga ik slapen. Hopelijk lukt het me beter om in slaap te vallen dan gisteren.

Welterusten.

Revalidatiecentrum

Gisteren helemaal vergeten om te vertellen hoe het afgelopen week is gegaan met boodschappen doen. Laten we daar nu dus maar gauw mee starten. 😀

Boodschappenexperiment

Budget: € 28,57

Besteed: € 56,96

Oei, dat ging niet helemaal goed! Waar het precies mis is gegaan? Ik vermoed bij mijn drang naar lekkere dingen en de avond dat ik naar het water ben gegaan met vrienden. Toen heb ik namelijk nog wat cola en wijn gehaald, bij uiteraard de dure winkel “Plus Supermarkt”. Persoonlijk vind ik dat iets wat wel af en toe moet kunnen, maar het heeft mijn budget natuurlijk wel gigantisch overschreden. Hopelijk gaat het deze week beter. We shall see. Volgende week maandag volgt daar een kort verslag van.

Vandaag had ik weer niet echt een productieve dag op mijn werk. Wederom was oververmoeidheid de reden. Ik weet niet of het aan het extreem warme weer ligt of de warboel in mijn hoofd. Het is niet anders dan eventjes accepteren dat ik niet op mijn best ben en hopen dat het morgen beter gaat, meer kunnen we op dit moment niet doen.

Zoals iedere dinsdag heeft mijn lieve zoon vandaag weer gekookt. De afgelopen twee weken maakt hij dan een Mac Wrap a la Damian. Het was weer verrukkelijk!

Na het eten ben ik op bezoek geweest bij oma. Zij ligt nu in het revalidatiecentrum van het plaatselijke ziekenhuis. Het gaat gelukkig beter met oma. Het enige waar nog echt aan gewerkt moet worden is dat het lopen voor haar een stuk makkelijker wordt. Oma blijft in ieder geval met een rollator lopen. Opa kan niet wachten tot oma weer terug thuis is. Hij vindt dat de dagen veel te lang zonder haar. That’s real love, babes.

Aangezien ik me snel wat minder vermoeid wil voelen, ga ik zo weer mijn oogjes sluiten en naar dromenland. Laten we hopen op een goede nachtrust. Gelukkig wordt het vanaf morgen minder extreem warm, dan kan het normale leven en mijn normale slaappatroon hopelijk weer van start gaan. Waarschijnlijk ga ik morgen met oud-collega’s wat eten. Daar horen jullie dan uiteraard morgen meer over.

Welterusten.

The end?

Vannacht heb ik ongelooflijk slecht geslapen, dus ik ben compleet afgepeigerd. Op een schaal van 1 tot 10 is mijn vermoeidheid op dit moment een twintig. Normaal lees ik mijn blogs altijd nog enigszins na, maar vandaag sla ik dat gedeelte gewoon lekker over. Mijn excuses voor de mogelijke taalfouten.

Ik was niet heel productief op mijn werk door de vermoeidheid. Het was moeilijk om geconcentreerd te blijven. Dat is precies waarom ik maandagen extra haat. Ik slaap standaard slecht op zondagen, wat deze dag alleen maar nog zwaarder maakt.

Na mijn werk moest ik haasten, zodat ik op tijd bij mijn vader zou zijn. Gelukkig is dat gelukt. Wij hebben in Rotterdam snel een hapje gedaan bij de KFC. Ik vertik het om daar kip te eten, dus mijn avondeten bestond uit een kleine salade. Ik heb door de warmte toch niet echt veel honger. Daarna was het tijd voor de 4D film. Mijn eerste ervaring met deze nieuwe manier van film kijken.

Wij zijn dus naar “Mission Impossible: Fall out” gegaan. Ik ben niet een gigantische fan van de Mission Impossible films, maar eerlijk is eerlijk, het was geen straf om naar te kijken. De film in 4D kijken was op zich best vermakelijk, maar je merkt dat 4D nog in de opstartfase is. Het maakte de film ook niet meteen veel interessanter om te kijken. Het was leuk voor een keertje, maar ik hoef niet perse opeens iedere film op deze manier te zien. Ik zou het wel iedereen aanraden om een keer 4D te proberen, gewoon voor de lol.

Ook vandaag heb ik weer een foto op Instagram geplaatst. Deze keer van mensen en honden waar ik diep gelukkig van wordt.

Iedereen is vrij om mij te volgen via Instagram. Mijn gebruikersnaam is cissle.

Vandaag houd ik het een beetje kort. Mijn oogjes vallen bijna dicht en het is wel de bedoeling dat ik morgen iets fitter ben. Morgen ga ik in de avond langs bij oma. Zij ligt op dit moment in het revalidatiecentrum. Ik kijk er naar uit om haar weer te zien. Het is voor mijn gevoel al zo lang geleden. Nu ga ik meteen slapen, ben echt te moe om nog te mediteren.

Welterusten.

What’s wrong with you?

Het weekend is weer bijna voorbij, dames en heren. Vanaf morgen heb ik gewoon weer een 40-urige werkweek voor sowieso de aankomende maand. Enerzijds jammer omdat ik stiekem toch nog best iets meer rust kan gebruiken. Anderzijds werkt de afleiding van mijn baan ook wel mee aan mijn herstel. De afgelopen dagen ben ik me wel meer gaan beseffen wat er anders moet in mijn leven om gelukkiger te worden. Ook niet heel onbelangrijk.

Vanmiddag zijn Damian en ik op bezoek geweest bij mijn oma (de moeder van mijn vader). Mijn oma wilde graag een foto samen met Damian. Hij is namelijk haar enige “echte” achterkleinkind en zij heeft nog geen foto samen met hem. Zoals ik gisteren al schreef heb ik, en dus Damian ook, jarenlang geen contact gehad met mijn familie van mijn vader’s kant. Uiteindelijk zijn er foto’s gemaakt van oma samen met zowel Damian als mij.

Excuse my way too happy face. 😀

In de avond hebben Damian en ik bij mijn vader gegeten. Wij hebben voor het eerst in ons leven krab gegeten. Jeetje, dat is echt lekker! Verder hebben wij kunnen genieten van de Vietnamese keuken. Dat is een groot voordeel van een vader die met een Vietnamese vrouw is getrouwd. Als wij daar eten, dan is het gegarandeerd lekker.

Vandaag was het wederom Instagram-dag. Deze keer is het een foto van een overheerlijke cocktail die ik in Scheveningen gedronken heb. Het betreft een strawberry daiquiri cocktail. Wow, wat smaakte deze cocktail goed! Zeker voor herhaling vatbaar. Volgens mij heb ik deze foto trouwens ook al eerder op deze blog gedeeld.

Als je me wilt volgen via Instagram, dan kan dat natuurlijk altijd. Mijn gebruikersnaam is cissle.

Morgen ga ik dus weer werken, na vier dagen weekend te hebben gehad. In de avond ga ik, samen met mijn vader en zijn vrouw, naar de film Mission Impossible in 4D. Ik ben nog niet eerder naar een 4D film geweest, dus ben reuze benieuwd. Uiteraard horen jullie morgen van mij hoe ik dat ervaren heb. Nu ga ik nog eventjes mediteren en dan slapen.

Welterusten.

Stop it right now, woman!

Vandaag had ik op zich best een goede dag. Gelukkig ben ik niet blijven hangen in het depressieve gevoel. Het is zo onvoorspelbaar. Soms duurt een depressieve episode maanden of weken, soms duurt het maar een dag. Het belangrijkste is om het me niet te laten leiden. Om gewoon, al is het met moeite en de grootste tegenzin, mijn ding te blijven doen. Voor nu lijkt dat het beste remedie.

Overdag was ik best productief. Ik heb de zolder opgeruimd en heb de woonkamer schoongemaakt. Poetsen is voor mij echt een activiteit wat ik doe als ik niks te doen heb. Leuke dingen doen en genieten van het leven staat altijd boven poetsen. Toch voelt het goed om grote taken afgerond te hebben. Het is me de afgelopen dagen gelukt om de kledingkasten te ordenen én om de zolder opgeruimd te krijgen. Yay, goed bezig! Het volgende huishoudelijke taakje is het poetsen van de badkamer. Ben benieuwd wanneer ik daar daadwerkelijk aan toe kom.

In de avond heb ik aan het water gezeten met vrienden. Er waren hapjes en wijn om te drinken, dus dan is zo’n avond eigenlijk al geslaagd. We hebben lekker gekletst, voornamelijk over relaties/dates in het verleden. Wij, een viertal, hebben hilarische dingen meegemaakt op relatiegebied dus we hebben flink kunnen lachen. Eigenlijk wordt er altijd veel gelachen als we met z’n vieren zijn. De vraag rijst natuurlijk waarom we eigenlijk nog single zijn. Het kan namelijk stiekem ook nooit normaal gaan op relatiegebied bij ons. Wij ontmoeten altijd net de verkeerde. Ik ben een ster in het vallen voor foute mannen, wellicht vanuit een gigantische angst om me te binden en het gevoel liefde niet waard te zijn. Het is gewoon makkelijker om te daten met iemand die geen eisen stelt, omdat hij niet de intentie heeft om bij me te blijven. Aan de andere kant is het niet goed voor mijn zelfwaardering om steeds omringt te zijn door mannen die mijn zelfvertrouwen omlaag halen. Laatste tijd overweeg ik steeds vaker om maar gewoon niet meer te daten, om de hoop op een duurzame relatie eventjes te parkeren. De teleurstelling in mannen kost me steeds simpelweg te veel energie.

Gisteren heb ik geen foto op Instagram geplaatst, maar vandaag was het weer eens zo ver. Het is deze keer een selfie geworden, lekker ongegeneerd bewerkt via Snapchat.

Het staat jullie nog steeds vrij om mij ook via Instagram te volgen. Mijn gebruikersnaam is cissle.

Morgen wordt een familiedagje. Eerst ga ik, samen met Damian, langs bij oma en in de avond blijven wij bij mijn vader eten. Mijn vader en ik hebben jarenlang geen contact gehad en hij heeft Damian nog maar twee keer eerder gezien. Het is vreemd om weer een band met mijn vader op te bouwen. Enerzijds merk ik vaak gelijkenissen op, anderzijds heb ik nog niet het gevoel dat hij mijn vader is. Hij is voor mij nog steeds een relatief onbekende, maar wel eentje waar ik toch ook al wel om geef. Het is soms verwarrend en het vreet best veel energie. Het is dubbel zo zwaar, omdat ook zijn gebreken in mijn jeugd terug zullen komen tijdens mijn therapie. Inmiddels heb ik hem volledig vergeven en snap ik ook steeds beter waar zijn gedrag vandaan kwam. Het is alleen moeilijk om straks geconfronteerd te worden met het feit dat mijn gebreken deels zijn ontstaan door alles wat mijn ouders mij niet hebben kunnen bieden toen ik nog een kind was.

Zometeen ga ik toch nog maar eventjes mediteren en dan weer lekker slapen.

Welterusten.

Love is also letting go

Vandaag ben ik aan het strugglen. Mijn gemoedstoestand is allesbehalve positief op dit moment. Ik voel me onrustig en merk dat ik weer steeds een beetje negatiever over mezelf en over mijn leven aan het nadenken ben. Het liefst prop ik al mijn dagen zo vol mogelijk, zodat er geen ruimte is voor dit gevoel. Ik wil dit niet voelen. Ik wil niet zo in de put zitten. Maar goed, heeft niet iedereen soms dagen er bij zitten waarbij hij of zij liever in bed was blijven liggen? Hoort ook deze emotie niet gewoon bij ons bestaan?

Vanochtend ben ik op visite geweest bij mijn auntie. Het moment dat ik binnen kwam gelopen schrok ik heel erg van hoe ze er op dit moment uitziet en hoe het met haar gaat. Mijn lieve, oh zo sterke en mooie, tante is sterk vermagerd. Het lukt haar niet om te eten. Ze krijgt zuurstof via haar neus. Het lukt haar niet meer om te lopen. De pijn is overheersend. Kanker is zo’n ongelooflijk oneerlijke kutziekte. Ik zag het al eerder bij mijn moeder en nu zie ik het ook weer mijn tante. Het is niet alleen een ziekte die je vanuit binnen aanvalt als een sluipschutter in de nacht, totaal onverwachts. Het is er ook eentje die je laat lijden en alle kansen op een menswaardig afscheid van je afneemt. Het heeft geen compassie of begrip. Het maakt je gewoon kapot, alsof het hele leven niets voorstelt. Als er binnen korte termijn geen verbetering in tante’s situatie komt, dan kiest ze voor euthanasie. Moeilijk, maar ik begrijp haar. Love is also letting go…

In de middag had ik een intakegesprek bij de psycholoog. Er wordt sterk gedacht aan de persoonlijkheidsstoornis borderline.

Borderline kenmerkt zich door instabiliteit en veel abrupte veranderingen in gevoelens, stemmingen, relaties, zelfbeeld en gedrag.

Deze diagnose komt niet bepaald als een verrassing, het is al eerder door een psychiater vastgesteld. Het is gewoon wederom een bevestiging van wat ik al wist. Alle gevechten tegen depressies, het heeft geen zin gehad. Depressie is enkel een symptoom van borderline, het is in mijn geval geen diagnose op zich. Ik kan er tegen blijven vechten zoveel als ik wil, maar als ik niet leer omgaan met mijn persoonlijkheidsproblematiek dan blijft het terugkerende depressieve gevoel een rode draad in mijn leven. Het is belangrijk dat ik eerlijk ben tijdens deze behandeling, me niet laat tegenhouden door schaamte. Maar echt eerlijk ben, ook als ik iets moeilijk vind om hardop te zeggen. De behandeling zal bestaan uit schematherapie.

Deze behandeling is gericht op het herkennen van jouw nare gevoelens en hardnekkige (gedrags)patronen om daar vervolgens meer grip op te krijgen of die te veranderen. Schematherapie wordt vooral gebruikt als therapie bij mensen met ernstige psychische stoornissen zoals persoonlijkheidsstoornissen, eetstoornissen of angststoornissen.

Schematherapie leert je hoe jouw gedrag en jouw patronen zijn ontstaan. Het is een vorm van therapie waarbij jouw gevoelsleven en emotionele behoeften centraal komen te staan, evenals de wijze waarop je in het hier en nu met die behoeften omgaat. Je leert jouw emotionele behoeften herkennen, accepteren en eraan tegemoet te komen.

Ik weet nog niet helemaal wat ik er van kan verwachten, maar laat het rustig op me af komen. Ik zie het allemaal wel. Niet geschoten is altijd mis.

Deze avond zou ik eigenlijk een date hebben, maar mijn voorgevoel klopte. In de vroege middag kreeg ik een berichtje via Instagram van meneer met de vraag of ik een vriendin wil meenemen, er blijft namelijk een vriend van hem slapen. Ik heb nee geantwoord, en dat we dan wel een andere keer afspreken. Gelukkig heb ik er niet heel overdreven op gereageerd deze keer. Ik ben er meer verbaasd over dat hij zich niet realiseert dat we geen dertien meer zijn. Als volwassen persoon ga je toch niet aan je date vragen of er een vriendinnetje mee mag om jouw vriend te entertainen? Of hij moet gewoon echt heel slechte bedoelingen hebben, die kans sluit ik steeds minder hardnekkig uit. Eerlijk gezegd ben ik er ook helemaal klaar mee om me minder te voelen door een man. Mannen moet zelf maar kijken wat ze allemaal doen, maar ik ga me er voorlopig aan geen eentje meer hechten. Niet zolang ik me niet beter in me vel voel zitten en eindelijk genoeg eigenwaarde heb om de rotte appels zo snel mogelijk uit mijn leven te deleten.

Deze avond heb ik nu dus gewoon lekker een filmpje gekeken met mijn zoon, heerlijk! We hebben de actiefilm Bus 657 gekeken. Het was op zich niet onaangenaam om naar te kijken, al ben ik overduidelijk gewoon geen fan van actiefilms. Geef mij maar liever een dramafilm waar ik flink een potje om kan janken. Heerlijk vind ik dat soms.

Na de film heb ik een aflevering van Orange is the New Black gekeken. Ik ben nu bij seizoen 5, dus kan er weer eventjes tegenaan. Jeej!

Morgen staat er niets op de planning, maar om te voorkomen dat ik me weer zo sip voel heb ik al wel bedacht wat ik morgen sowieso ga doen. Dat is liedjes toevoegen aan mijn playlist bij Spotify en voor de rest ga ik heel de dag films kijken. Heerlijk op de bankhangen met wat lekkers en helemaal nergens aan denken (hoop ik dan). Ook staat het opruimen van de zolder op mijn to do list van morgen. Nu is het weer tijd om naar bedje te gaan.

Welterusten.

Addiction

Vandaag was mijn eerste vrije dag. Ik stond niet heel erg goed op. Mijn auntie was veel te moe om af te spreken, dus wilde ons afspraak graag verzetten naar morgen. Ik snap het. Ergens vind ik het ook moeilijk. Ik vind het moeilijk om geen contact met haar te kunnen krijgen. Natuurlijk respecteer ik haar wensen, maar ik vind het een verschrikking dat ik haar zo weinig zie. Het maakte me dan ook onrustig dat de afspraak niet doorging. Of misschien is het ook wel het besef dat morgen mijn behandeling dan echt begint. Of misschien is het wel dat ik juist vandaag bewust thuis ben gebleven. Ik weet niet wat me onrustig maakte, maar ik weet wel dat ik me eventjes helemaal niet goed voelde.

Soms heb ik het idee dat mijn depressie nooit echt overgaat. Zolang ik bezig ben, dan is er niets aan de hand. Ik trek het ene masker na het andere aan en geloof dan zelf ook dat alles goed gaat. Maar in ruststand komt dat onrustige, chaotische, beangstigende en depressieve gevoel weer in dezelfde mate terug, alsof het de afgelopen weken niet echt beter met me ging. Alsof ik de afgelopen weken geen plezier heb gekend. Het is er gewoon weer, alsof het nooit is weggeweest. Het is op zo’n moment puur strijden. Het liefst zou ik hele dagen in mijn bed gaan liggen, maar iedereen weet dat je daar ook niet bepaald gelukkiger van wordt. Het was snikheet, maar toch is het me gelukt om de kasten van mijn zoon en mij op te ruimen. Mijn slaapkamer is nog steeds een grote pleuriszooi, maar het voelt goed om al mijn kleding geordend te hebben. Vandaag voelde gelukkig alsnog als een productieve dag.

Vandaag ben ik ook voor het eerst boodschappen gaan doen bij de Lidl. Ik heb voor de rest van deze week aan boodschappen maar € 16,54 besteed. Petje af! Nu zag ik alleen net nog wel dat ik een potje Chicken Tonight (of iets in die richting) en wc papier moet halen. Dat koop ik denk ik wel bij de megadure Plus. Anders moet ik twee winkels afstruinen en laat ik nou net een onwijze hekel aan boodschappen doen hebben. Zondag ga ik boodschappen doen voor de week daarna, ben benieuwd hoeveel geld ik dan kwijt ben.

In de avond heb ik een film gekeken: The girl on the train. Aangezien ik het boek ook gelezen heb, was de film voorspelbaar. Ik vond het echter wel leuk om te kijken. Naar mijn mening is het boek goed in beeld gebracht, zeker een aanrader om te kijken. De film staat nu op Netflix.

Godnonde, ook vandaag was het weer zo ver hoor. Een kiekje geplaatst op Instagram. Het begint haast dagelijkse kost te worden. Hoezo verslaafd?

De foto van vandaag is er eentje samen met mijn zoon, genomen is het hotel waar wij hebben overnacht toen we naar Euro Disney gingen. Namelijk het New York hotel. Het geluk straalde er van af, zoals jullie kunnen zien. Als je me via Instagram wilt volgen, dan kun je mij natuurlijk toevoegen. Mijn gebruikersnaam is: cissle.

Morgen ga ik dus naar mijn tante. Ook heb ik het intakegesprek bij de psycholoog staan. Ik besef me dat ik niet eerder echt heb verteld waarom ik daar een afspraak heb staan. Aangezien deze blog, zeker nu de behandeling start, in het teken van mijn depressie en het herstel daarvan staat is het sowieso wel handig om een klein beetje achtergrond informatie te geven.

Vanaf dat ik elf jaar jong was ben ik bekend met depressies. Toen ik 21 jaar was ben ik zes weken opgenomen geweest bij de PAAZ-afdeling van het plaatselijke ziekenhuis. Daarna ben ik ook zes maanden klinisch behandeld bij Novadic-Kentron voor een verslaving aan harddrugs en alcohol. De jaren daarna is het me gelukt om een redelijk stabiel leven te leiden. Echter blijft depressie een terugkerend iets in mijn geval. Al ver voordat mijn moeder overleed was ik er een ster in om onredelijke eisen aan mezelf te stellen, waardoor ik regelmatig teleurgesteld ben in mezelf. In mijn hoofd ben ik nooit goed genoeg en faal ik in alles wat ik doe. Ik richt me op alles wat ik niet kan en vergroot dat helemaal uit. Mijn emmertje loopt eigenlijk al jaren structureel over, maar de honderden maskers die ik draag voelen zo echt aan dat ik er niet veel last van heb. Totdat iets je dus helemaal kapot maakt. Totdat je echt niet meer verder kunt. Het afgelopen jaar was slopend. Damian raakte depressief en bleek dyslexie te hebben. Mijn buurman die het nodig vond mij onzedelijk te benaderen en in te breken. Mijn tante die ernstig ziek is. Het werd me letterlijk eventjes te veel, alsof er kortsluiting in mijn hersenen is ontstaan. Op een zaterdag keek ik alleen nog maar voor me uit en zag ik werkelijk alle manieren om een eind aan je leven te maken aan me voorbij flitsen. Het was tijd om echt iets aan mijn depressie te doen. De oorsprong van mijn depressies zijn onverwerkte trauma’s, dus ik hoop dat de therapie gericht zal zijn op traumaverwerking. Het zal zwaar zijn, heel zwaar. Normaal ren ik weg voor moeilijke emoties, nu hoop ik als een rots te kunnen blijven staan.

Na het gesprek met de psycholoog ga ik naar de stad. Later die dag heb ik, als het goed is, een date. De jongen in kwestie is iemand die ik echt heel leuk vind, waardoor ik me ook heel kwetsbaar voel. Eerder ging het mis, omdat ik hem totaal niet vertrouwde en onwijs overdreven reageerde toen een afspraak niet doorging. Deze keer wil ik er meer open in staan, maar daarbij houd ik er deze keer ook rekening mee dat hij meer lak aan afspraken heeft dan ik. Hij is niet de perfecte man, zoals ik hem eerder zag. Maar goed, niemand kan aan dat beeld voldoen.

Het wordt morgen dus een hectische dag. Ik ga voorlopig even niet meer mediteren, het lijkt de onrust nu alleen maar te verergeren. Gisteren heb ik uit pure frustratie de geleide meditatie uitgezet. Het is al redelijk laat, dus ik ga zo weer fijn naar dromenland. Ik wens jullie een fijne nachtrust toe.

Welterusten.