Addiction

Vandaag was mijn eerste vrije dag. Ik stond niet heel erg goed op. Mijn auntie was veel te moe om af te spreken, dus wilde ons afspraak graag verzetten naar morgen. Ik snap het. Ergens vind ik het ook moeilijk. Ik vind het moeilijk om geen contact met haar te kunnen krijgen. Natuurlijk respecteer ik haar wensen, maar ik vind het een verschrikking dat ik haar zo weinig zie. Het maakte me dan ook onrustig dat de afspraak niet doorging. Of misschien is het ook wel het besef dat morgen mijn behandeling dan echt begint. Of misschien is het wel dat ik juist vandaag bewust thuis ben gebleven. Ik weet niet wat me onrustig maakte, maar ik weet wel dat ik me eventjes helemaal niet goed voelde.

Soms heb ik het idee dat mijn depressie nooit echt overgaat. Zolang ik bezig ben, dan is er niets aan de hand. Ik trek het ene masker na het andere aan en geloof dan zelf ook dat alles goed gaat. Maar in ruststand komt dat onrustige, chaotische, beangstigende en depressieve gevoel weer in dezelfde mate terug, alsof het de afgelopen weken niet echt beter met me ging. Alsof ik de afgelopen weken geen plezier heb gekend. Het is er gewoon weer, alsof het nooit is weggeweest. Het is op zo’n moment puur strijden. Het liefst zou ik hele dagen in mijn bed gaan liggen, maar iedereen weet dat je daar ook niet bepaald gelukkiger van wordt. Het was snikheet, maar toch is het me gelukt om de kasten van mijn zoon en mij op te ruimen. Mijn slaapkamer is nog steeds een grote pleuriszooi, maar het voelt goed om al mijn kleding geordend te hebben. Vandaag voelde gelukkig alsnog als een productieve dag.

Vandaag ben ik ook voor het eerst boodschappen gaan doen bij de Lidl. Ik heb voor de rest van deze week aan boodschappen maar € 16,54 besteed. Petje af! Nu zag ik alleen net nog wel dat ik een potje Chicken Tonight (of iets in die richting) en wc papier moet halen. Dat koop ik denk ik wel bij de megadure Plus. Anders moet ik twee winkels afstruinen en laat ik nou net een onwijze hekel aan boodschappen doen hebben. Zondag ga ik boodschappen doen voor de week daarna, ben benieuwd hoeveel geld ik dan kwijt ben.

In de avond heb ik een film gekeken: The girl on the train. Aangezien ik het boek ook gelezen heb, was de film voorspelbaar. Ik vond het echter wel leuk om te kijken. Naar mijn mening is het boek goed in beeld gebracht, zeker een aanrader om te kijken. De film staat nu op Netflix.

Godnonde, ook vandaag was het weer zo ver hoor. Een kiekje geplaatst op Instagram. Het begint haast dagelijkse kost te worden. Hoezo verslaafd?

De foto van vandaag is er eentje samen met mijn zoon, genomen is het hotel waar wij hebben overnacht toen we naar Euro Disney gingen. Namelijk het New York hotel. Het geluk straalde er van af, zoals jullie kunnen zien. Als je me via Instagram wilt volgen, dan kun je mij natuurlijk toevoegen. Mijn gebruikersnaam is: cissle.

Morgen ga ik dus naar mijn tante. Ook heb ik het intakegesprek bij de psycholoog staan. Ik besef me dat ik niet eerder echt heb verteld waarom ik daar een afspraak heb staan. Aangezien deze blog, zeker nu de behandeling start, in het teken van mijn depressie en het herstel daarvan staat is het sowieso wel handig om een klein beetje achtergrond informatie te geven.

Vanaf dat ik elf jaar jong was ben ik bekend met depressies. Toen ik 21 jaar was ben ik zes weken opgenomen geweest bij de PAAZ-afdeling van het plaatselijke ziekenhuis. Daarna ben ik ook zes maanden klinisch behandeld bij Novadic-Kentron voor een verslaving aan harddrugs en alcohol. De jaren daarna is het me gelukt om een redelijk stabiel leven te leiden. Echter blijft depressie een terugkerend iets in mijn geval. Al ver voordat mijn moeder overleed was ik er een ster in om onredelijke eisen aan mezelf te stellen, waardoor ik regelmatig teleurgesteld ben in mezelf. In mijn hoofd ben ik nooit goed genoeg en faal ik in alles wat ik doe. Ik richt me op alles wat ik niet kan en vergroot dat helemaal uit. Mijn emmertje loopt eigenlijk al jaren structureel over, maar de honderden maskers die ik draag voelen zo echt aan dat ik er niet veel last van heb. Totdat iets je dus helemaal kapot maakt. Totdat je echt niet meer verder kunt. Het afgelopen jaar was slopend. Damian raakte depressief en bleek dyslexie te hebben. Mijn buurman die het nodig vond mij onzedelijk te benaderen en in te breken. Mijn tante die ernstig ziek is. Het werd me letterlijk eventjes te veel, alsof er kortsluiting in mijn hersenen is ontstaan. Op een zaterdag keek ik alleen nog maar voor me uit en zag ik werkelijk alle manieren om een eind aan je leven te maken aan me voorbij flitsen. Het was tijd om echt iets aan mijn depressie te doen. De oorsprong van mijn depressies zijn onverwerkte trauma’s, dus ik hoop dat de therapie gericht zal zijn op traumaverwerking. Het zal zwaar zijn, heel zwaar. Normaal ren ik weg voor moeilijke emoties, nu hoop ik als een rots te kunnen blijven staan.

Na het gesprek met de psycholoog ga ik naar de stad. Later die dag heb ik, als het goed is, een date. De jongen in kwestie is iemand die ik echt heel leuk vind, waardoor ik me ook heel kwetsbaar voel. Eerder ging het mis, omdat ik hem totaal niet vertrouwde en onwijs overdreven reageerde toen een afspraak niet doorging. Deze keer wil ik er meer open in staan, maar daarbij houd ik er deze keer ook rekening mee dat hij meer lak aan afspraken heeft dan ik. Hij is niet de perfecte man, zoals ik hem eerder zag. Maar goed, niemand kan aan dat beeld voldoen.

Het wordt morgen dus een hectische dag. Ik ga voorlopig even niet meer mediteren, het lijkt de onrust nu alleen maar te verergeren. Gisteren heb ik uit pure frustratie de geleide meditatie uitgezet. Het is al redelijk laat, dus ik ga zo weer fijn naar dromenland. Ik wens jullie een fijne nachtrust toe.

Welterusten.

No votes yet.
Please wait...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *