Strand én regen

Vanochtend begon de dag een beetje rumoerig. Ik had me behoorlijk verslapen, dus dat betekent geen koffie en als een gek alles doen wat ik moet doen. Helaas ben ik inmiddels getraind in verslapen en weet ik precies hoe ik zo snel mogelijk op mijn werk kan komen. Ik houd gewoon te veel van de avonden en te weinig van de ochtenden geloof ik.

Het was een productieve dag op het werk. Ik heb hard gewerkt. Na het werk heb ik eerst Mies uitgelaten. Het was bloedjeheet en Mies vond het een mooi moment om eens uit haar tuig te breken. Gelukkig is zij heel gehecht aan mij en rende ze niet keihard weg. Wel liep ze honderden rondjes om me heen en probeerde ze te omzeilen dat ze weer haar tuigje om moest.

Na het uitlaten van Mies, ben ik met vrienden naar het strand gegaan. Het was de bedoeling om lekker bruin te worden, maar helaas, er waren veel wolken. Het heeft zelfs geregend hier, dat was overigens eerder een zegen dan een vloek. Eindelijk weer een beetje water voor de plantjes en wat verkoeling voor mens en dier.

Morgen ga ik uiteraard weer werken, deze keer gelukkig maar een half dagje. Lekker hoor! Ik ga morgen in de middag even naar de stad en in de avond heb ik een date. We gaan naar, houd je vast, een privé sauna. Deze man heb ik vorige week op een verjaardag leren kennen. Hij is tien jaar ouder dan ik en het lijkt er op dat we een klik hebben, al pin ik me daar tegenwoordig niet meer op vast. De laatste tijd stellen mannen mij net iets te vaak teleur om er nog vertrouwen in te hebben dat ik iemand ga vinden die bij me past en die oprechte intenties met me heeft. Ach, we gaan het vanzelf zien.

Nu ga ik nog even mediteren en daarna slapen. De laatste tijd word ik echter heel onrustig van mediteren, geen idee hoe dat komt. Daar probeer ik nu achter te komen, wat de kern is van die innerlijke onrust. Ik wens jullie een heel goede nachtrust toe.

Welterusten

Latertje

Het is vandaag behoorlijk laat geworden voor een zondag. Het was ook een onwijs drukke zondag, maar wel een heel gezellige.

De dag begon met een bezoek aan mijn zoon. Hij is nu bij zijn vader en vertrekt om 05.00 uur naar Turkije. Ik vind het onwijs spannend, maar gun hem natuurlijk wel een fantastische vakantie. Ik was dan ook daar op visite om hem een mooie vakantie toe te wensen. Het is soms belangrijk om je eigen angsten eventjes niet te laten zien. Stiekem ben ik echter heel blij als het volgende week maandag is en ik hem weer een knuffel kan geven.

In de avond ben ik met opa op bezoek geweest bij oma in het ziekenhuis. Oma had echter totaal geen energie voor het bezoek, dus we zijn maar heel kort gebleven. Het lijkt er op dat opa er ook helemaal doorheen zit. Het is natuurlijk ook niet niets, je dochter en je vrouw allebei in zorgwekkende toestand opgenomen in het ziekenhuis. Ik vind het onwijs knap van hem dat hij zich überhaupt staande houdt. Ik zou het hem niet nadoen.

Later op de avond ben ik op visite geweest bij een vriendin, samen met een vriend van me. Hier heb ik rosébiertjes gedronken en hebben we gepraat over van alles en nog wat. Het geeft me altijd good vibes als ik met deze mensen ben, inmiddels ben ik al jaren bevriend met hen en zijn zij een belangrijk onderdeel van mijn leven geworden. Ik kan lekker gek met hen doen, maar tegelijkertijd kan ik ook altijd bij hen terecht met alles wat me dwars zit. Het is een zegen om zulke vrienden in je leven te hebben.

Morgen moet ik helaas een volle dag werken. In de avond wil ik eventjes naar het strand, waarschijnlijk met een vriend van me. Heerlijk even tot rust komen van de eerste werkdag en tegelijkertijd een kleurtje kweken. Ook niet onbelangrijk. 🙂 Zometeen doe ik nog een heel korte meditatie, gezien het tijdstip, en daarna ga ik lekker dromen.

Welterusten.

Longontsteking

Vandaag leek een onwijs rustige dag te worden. Ik was trots op mezelf, omdat het gelukt is om de woonkamer en mijn zoon’s kamer op te ruimen. Ondertussen heb ik heerlijk genoten van het weer tijdens mijn wandelingen met Mies, mijn lieve en tegelijkertijd stoute, Mechelse herder / Husky mix. Het is me zelfs gelukt om een boek uit te lezen. Maar dan.. opeens slaat de dag om.

Mijn tante, de vrouw van mijn oom, belde me toen ik net terug thuis kwam van een wandeling. Mijn oma ligt in het ziekenhuis met een longontsteking en iets aan haar nieren. Het gaat helemaal niet goed met haar. Het lichaam van oma is zwaar verzwakt. De artsen weten niet hoe het verdere verloop zal gaan. Het kan twee kanten uitgaan; of oma knapt op of er zal een dieptepunt plaatsvinden.

Ik weet dat alles te relativeren valt, maar er speelt nu zoveel binnen mijn familie. Het incasseren van tegenslagen kent zijn grenzen. Het houdt een keer op. Natuurlijk probeer ik me staande te houden en dat lijkt tot nu toe nog best aardig te gaan, maar ik merk wel dat ik steeds pessimistischer wordt ten opzichte van de toekomst. De toekomst lijkt op dit moment zo duister en zo zwart dat ik niet vooruit durf te kijken.

Morgen ga ik dan ook, samen met opa, op bezoek bij oma in het ziekenhuis. Mijn zoon vertrekt maandag naar Turkije. Iets wat ik overigens ook heel spannend vind, aangezien het de eerste keer is dat wij zo ver van elkaar vandaan zijn. Ik ga hem morgen ook eventjes bezoeken en hem een heel fijne vakantie wensen. Ik heb hem niet op de hoogte gesteld van alles wat er op dit moment gebeurt met auntie en oma. Hij heeft een lastig schooljaar achter de rug en deze vakantie zal hem goed doen. Nu ga ik nog even Mies uitlaten en dan mediteren, eventjes mijn overvolle hoofd legen.

Welterusten.

Afdeling oncologie

Vandaag ben ik op bezoek geweest bij mijn “auntie” in het ziekenhuis. Zij is opgenomen en ligt op de afdeling oncologie. Tante had extreem veel pijn aan haar rug. De morfinepillen maakten haar onwijs misselijk, waardoor ze niets qua vocht en eten binnenhield. Hierdoor werd zij zwakker en werd de pijn steeds ondraaglijker. De longarts vond het noodzakelijk dat ze werd opgenomen. Uit de MRI-scan blijkt dat er nu nog een uitzaaiing bij haar ruggenwervel zit, wat de rugpijn verklaart. Het doel van nu is om dit gedeelte te bestralen. De chemo’s worden tijdelijk gestopt, omdat tante er te zwak voor is.

Nu tante ook kanker heeft, komt alles van de tijd met mama weer terug. Ik merk dat ik soms tante zeg als ik het over mijn moeder heb en dat ik mama zeg als ik het over mijn tante heb. Het verleden en heden lopen door elkaar. Tante’s verhaal is tegelijkertijd heel anders dan mijn moeder’s verhaal. Natuurlijk is het woord “tumor” weer een veelvuldig gebruikt woord én natuurlijk zijn “bestralingen”, “chemo’s” en “oncologie” termen die ook nu weer veel te vaak naar voren komen. Maar toch is het anders. Het hele proces van mijn tante is zo anders dan dat van mama. Iedereen heeft een uniek verhaal, zo ook mijn moeder én mijn tante.

Ook ik reageer anders op deze situatie. Bij mijn moeder ben ik continue maar doorgegaan met alles waar ik me destijds mee bezighield. Mijn lichaam is letterlijk even gestopt toen ik hoorde dat tante ziek is. Het eerste half uur, nadat ik het nieuws hoorde van opa en oma, heb ik alleen maar geschreeuwd en gescholden. Daarna heb ik dagen alleen maar gehuild, om vervolgens uitgeput in mijn bed te liggen. Ik kon letterlijk niets meer. Ik ben er kapot van en voor het eerst in mijn leven laat ik het intense verdriet toe. Het mag er zijn. Het is logisch dat het er is. Ik hoef niet altijd de “sterkste” te zijn. Ook ik mag af en toe gebroken zijn. Het is soms nodig om lief voor jezelf te zijn. Ik ben altijd zo hard voor mezelf geweest…

Zometeen ga ik heerlijk een uurtje – of korter als ik in slaap val – mediteren, dat is iets wat ik zeker probeer voort te zetten. Morgen wil ik een boek gaan lezen. Er staat namelijk niets op de planning, dus dat is een mooie kans om rust te pakken. Iets wat ik na deze week, met wederom overwerken, wel kan gebruiken.

Welterusten.